23-07-08

21 juli

21 juli is niet alleen onze nationale feestdag. Voor mij heeft deze dag een veel grotere betekenis.

3 jaar nu deel ik lief/leed en mijn (ons eigenlijk, ook al was het oorspronkelijk van mij) bed met Dave/Dafke/Ekfad/etc.
3 jaar geleden, op deze dag, kuste ik (ja, ik) hem voor het eerst. En zeker niet voor het laatst.
(Dat ook weer wil zeggen dat dit blogje ouder dan 3 jaar is..)
En zoals de traditie het wil, hebben we het ook dit jaar weer op de Gentse feesten gevierd.
En zoals de traditie het wil, was het weer amusement ten top.
Dat deze tradities nog vaak herhaald mogen worden...

B.t.w.: Een boottochtje om 23:30 is zeker een aanrader.

En dan nog: Veel sterkte gewenst aan de spitburgerkraam-medewerkers. Een zware domper op de feestvreugde voor deze mensen..

23:28 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-07-08

Water, zwemmen en lessen.

Soms moet je echt wel watertjes doorzwemmen in je leven.

Ik start morgen nl. aan mijn laatste volledige werkdag .. (vrijdag gaan we in verlof, dus voormiddag werken en namiddag bbq)
Het voelt een beetje raar, maar ik ga vooral opgelucht zijn.
De grootste reden daarvoor is gewoon een ‘jammere’ reden. Mijn naaste collega’s, waar ik 8 jaar 9 uur per weekdag mee heb doorgebracht; het bovenste “eilandje”; zijn niet blij met mijn en vooral de keuze van mijn werkgever. De keuze dat ze met mij verder blijven werken. Dat ze mij willen helpen met mijn toekomst.
En dat zal ik geweten hebben..
Het is niet meer dan afgunst, maar de pesterijen zijn er niet minder om…
Het is zoals mijn mentor altijd zegt: “Zie dit als een levensles.” En of dat ik dat doe! Vooral ook omdat ik vroeger eerder in de rol van pester zou kruipen dan in de rol van de gepeste. Dat ik vroeger eerder mee zou gaan in dat ‘blok’ dat ze opstellen t.o.v. anderen dan tegen hun in te gaan… Kortom: onvolwassen gedrag.

En hoe ik nu hiermee omga: ik stel me erboven, behoud mijn eigenwaarde en lach soms zelfs eens in mezelf met de ‘steken’ die ze zetten en ik die daar dan een denkbeeldig antwoord op geef. Ik zal straks buiten gaan met een opgegeven hoofd, want ik weet welke fouten ik gemaakt heb en durf ze openlijk toe te geven. Zelfkennnis is het begin van alle wijsheid.
De meeste collega’s gunnen het me gelukkig wel, wensen me wel succes. Daar heb ik me de laatste maanden goed aan op kunnen optrekken, want toegegeven: het was met momenten zwaar. Zeker als je baas wilt vergaderen over jou terwijl je er zelf niet bij mag zijn, omdat ook hij de wrevel beu is. En dat dan bijna 2 uur moet duren… Gelukkig ziet hij ook wat de meesten zien: kinderachtig, belachelijk jaloers gedoe.

Maar goed. Dit zijn de laatste woorden die ik eraan vuil maak. Vrijdag sluit ik dat boek en gaat er een nieuw open.. Ik schrijf het op omdat ik die les nooit wil vergeten.

Op die 2 maanden, van het moment dat ik ben begonnen met het opstarten van mijn ‘eigen zaak’ (dit klinkt nog steeds onwaarschijnlijk) is er veel meer gebeurd. Je leert zoveel bij op korte tijd, soms staat je hoofd zelfs op ontploffen. Als het ware ben ik op 2 maanden tijd 10 jaar ouder geworden in wijsheid en inzicht.
Op alle vlakken.
Ik heb kennis gemaakt met heel veel gevoelens op korte tijd. Vreugde, angst, onzekerheid, zelfzekerheid, woede, enz.. Als ik al dacht dat ik in het volwassen wereldje vertoefde, dan weet ik nu wel zeker dat ik erin vertoef. En het begint me wel meer een meer te bevallen. De uitdaging dan..
De teleurstellingen neem ik er wel bij.

Op het moment ben ik volledig operationeel, al start ik 1 augustus officieel op. Alle paperassen zijn in orde. Mijn BTW-nummer heeft al veel dienst kunnen doen.
Naast mijn nog-even-huidige-werknemer als klant heb ik er nog een 2de gevonden. Een 3de en 4de zijn geïnteresseerd.. Ik besef maar al te goed dat ik daar heel gelukkig mee mag zijn als startende zelfstandige..

En dat ben ik.. gelukkig. Ondanks het feit dat ik kies voor het onzekere..

Met heel veel dank aan mijn liefste, mijn mentor en alle mensen die me zeggen: “Je kunt dit, we geloven in je.”

13:45 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-05-08

Happy birthday

Inderdaad, gisteren was het mijn verjaardag. Bedankt fire voor de wensjes!
27 jaar..*zucht*
Komt akelig kort bij de 30
Nu ja, zoals meerdere zeggen: dat heeft ook zijn charmes.
Rimpels zou ik erger vinden :o)

Ondertussen zijn we alweer maanden verder van dat ik bekend maakte dat ik zelfstandig wil worden.
Nu, die kogel is door de kerk.
Vanaf 1 augustus is dees bibi dus zelfstandig tekenaar.
Inderdaad, full-time!

Ik heb het idee op mijn werk voorgelegd en ze waren er wel voor te vinden om mij als externe tekenaar te laten werken voor hun.
Dit heeft voor heel wat commotie bij sommige collega's gezorgd, maar daar ga ik nu niet over uitweiden. Misschien later als ik daar nog behoefte aan heb.
Als je zo'n stap zet in het leven, kun je beter met een positieve 'vibe' erin stappen. Ik laat nu zo weinig mogelijk negativiteit toe.

Maar het feit dat ik mijn werk binnenkort als 'klant' mag beschouwen, heeft me wel het duwtje in de rug gegeven om er volledig voor te gaan.

En natuurlijk wed ik niet op 1 paard.
Ik ben druk bezig met andere klanten te zoeken.
En dan alle formaliteiten in orde brengen.. Het is niet niks..

Maar ik kijk er alleszins fel naar uit! Spannend!

16:47 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-02-08

Afterkick

Gisteren ondekte ik dat er nog iets van me weg was. Alles afgezocht maar niet gevonden en een paar dagen voor de inbraak heb ik het nog gedragen... waarschijnelijk lag het zichtbaar in de badkamer

Eindelijk eens een beetje kunnen huilen. Iets dat ik altijd gemakkelijk kan, maar sinds die dag zat ik te geblokkeerd, denk ik.
Het heeft me goed gedaan..

08:33 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-02-08

Inbreuk/inbraak

Als er nu een stokje bestond met de vraag: 'Wat is het spannendste/ beangstigendste/meest schokkende dat je ooit meegemaakt hebt?', dan heb ik daar een nu een goed antwoord op..

Vorige vrijdag, mooie dag, weekend voor de deur reed ik op mijn gemakske naar huis, content dat ik weer 2 dagen mocht uitslapen, genieten van het amper verplichtingen hebben (behalve dan mij bezighouden met mijn bussinesplan) en het mooi weer dat de komende 3 dagen zou aanhouden.

Was dat even een illusie..

Ik kwam aan de deur van mijn appartement, nam de klink vast om mijn sleutel in het slot te steken, maar deze bleek al open te zijn. Ik dacht: "Dave zal wel al thuis zijn en vergeten te sluiten." (Wij sluiten altijd onze deur, ook al zijn we beiden thuis)
Ik doe de deur open en zie het licht in de badkamer schijnen. "Hij zal wel op het toilet zitten", dacht ik. En ik zei "Hey"

Ineens komt er iemand uit de bureau gewandeld die helemaal niet beantwoordde aan het profiel van Dave. Iemand die ik totaal niet kende. Ik schrok me dood, verstijfde, kon niets meer uitbrengen. Die gast kwam op me af met zijn vinger voor zijn mond en deed 'sjjjtttt'. Ik dacht dat ik ter plekke ging sterven en slaakte een kreet die hard leek maar volgens mij meer gedrukt was dan ik wou. Hij zette het op een lopen richting de traphal. Ik weet niet waarom maar ik ging hem achterna. Het was zo'n reflex die in me opkwam toen ik zijn rug zag: waarschijnelijk was ik pisnijdig dat er iemand in onze leefruimte zat die er niet hoorde te zijn. Maar gelukkig besefte ik algauw dat ik toch niets kon doen en alleen maar mezelf in gevaar zou brengen.
Ik heb mijn gsm genomen en 101 gebeld, de oproep gedaan en terwijl liep ik richting mijn balkon om te zien of hij in een auto zou stappen. Hij wandelde (idd wandelen!!!) richting het park, dus ben ik naar de living gerend en van daaruit kon ik zien dat hij het park in liep (nu wel!!)
Ondertussen naar Dave gebeld in volle hysterie, hij was juist uit zijn trein gestapt.
En toen zag ik pas wat voor een ravage die rotzak aangebracht had.
In de living, de lades van de tv-kast volledig doorzocht. In de slaapkamer lagen alle kleren over de grond verspreid, onze ondergoedlades volledig door elkaar gehaald, de lades langs ons bed volledig leeg gehaald, alles doosjes open gedaan, alles lag verspreid over het bed. In de badkamer lag alles op de grond, zelfs mijn make-up lag verspreid over de vloer. En in het bureau was hij net begonnen..
Geluk bij een ongeluk: hij had het tasje (een kledingstasje dat hij uit onze kleerkast genomen had) gevuld met spullen om mee te nemen, laten staan. Al het kleine dat waardevol was, stak daarin. Behalve dat eene erfstuk, het enige erfstuk (nu ja, ik had het op mijn geboortedag gekregen) van mijn grootmoeder had hij mee. Het enige waardevolle materialistische stuk dat ik had. Nu heb ik niets meer van haar....

Voordat ik een inzinking kon krijgen, stond de politie aan de deur. Zij hebben een PV opgesteld, ik heb een beschrijving kunnen geven. Hij had geen bivakmuts op, dus ja... Het was een gewoon persoon. Iemand die je iedere dag op straat tegen komt. Geen marginaal, geen junk, gewoon eene gast..
Niet veel later kwam Dave binnen, hem kon het allemaal niet zo schelen, hij was gewoon content dat ik niets had. Voor hem betekend alles gewoon niks als ik maar in orde ben...
Een forensisch inpecteur is langs geweest, ik hoop dat hij sporen heeft kunnen vinden. En dat hij dan ook geregistreerd staat bij het gerecht...
Maar van de andere kant heb ik dan liever dat hij handschoenen aanhad, want hij heeft wel met die vuile poten aan onze spullen gezeten.. Jammer genoeg heb ik dat niet gezien toen hij 'sjjjjjtttt' op me deed. Ik zag enkel zijn ogen..
Het slot was geforceerd, dat had ik niet gezien toen ik binnen kwam, hij heeft er maar 30 seconden voor nodig gehad...
Ondertussen gaat het al wat beter met me, maar ik ben nog steeds nerveus, alert en paranoia. Ik schrik van het minste en heb momenten dat ik echt kwaad ben. Ik zie constant dezelfde beelden voor mijn ogen en dan hem zijn ogen die in de mijne priemen...

Wie breekt er nu in rond 17:00 als iedereen thuis komt van werken??? Ik had hem liever niet gezien, maar het kan dan wel weer helpen om hem te vinden.. Allemaal tegengestelden..

Ik hoop gewoon dat ik dit nooit meer meemaak en ik wens het zeker niemand toe. Want zij die zeggen: "Als die voor mij staat, doe ik dit of dat!" Geloof me, je beseft niet wat je doet. Het is niet in te schatten..

12:09 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

06-02-08

Stap 2

De info-avond was zeer interessant.
Ik weet nu waar ik moet beginnen.
Met stap 2 dus: een business-plan opstellen!

16:31 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-01-08

1ste stap?

Volgende week dinsdag gaan we naar een info-avond van Vlaams Agentschap voor Ondernemen.
Ik ben eens benieuwd...

16:00 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-01-08

Stokje: Dagdroom over mijn perfecte (werk)dag vs zelfstandige?

Van saradils heb ik een dikke stok toegeworpen gekregen.
Een dikke want het is inderdaad geen makkelijke opdracht.

Het toeval wil dat ik vrijdag een evaluatie heb gehad en het daar in mijn eerstvolgende postje wou over hebben.

Vorig jaar heb ik een beetje een moeilijk jaar achter de rug op vlak van werk. Het stak me tegen, ik begon meer en meer te beseffen dat dit niet hetgene was dat ik wou, de druk was op momenten zelfs iets te hoog, iedere dag anderhalf uur kwijt zijn van mijn dag door op en af naar mijn werk te rijden, ... Kortom: werkgerelateerd was ik mezelf compleet kwijt.

De jaren ervoor was de werkdruk heel laag. We zaten met een full-time halve tekenaar teveel. Er was blijkbaar minder vraag naar de prefabprodukten die wij maken, dus halve dagen zaten wij hier met onze duimen te draaien (lees: internetten, bloggen, online spelletjes spelen, boekjes lezen, enz..) Ik werd er op den duur gewoon gek van. Tot het familie-bedrijf is overgenomen door een grote concern, de halve collega werd ontslagen, mijn andere collega ging in zwangerschaps- en daarna in ouderschapverlof. Dus in één keer werk in overvloed. Dat was meer mijn ding. Tijdens mijn voorlaatste evaluatie heb ik dan ook gezegd dat ik me meer nuttig voelde als ik meer te doen had. De dagen gingen sneller voorbij, ik voelde me beter. Dat ik zeker niet meer terug wou naar die halve dagen werk/niks doen.

Tot vorig jaar. Die grote concern eistte veel meer inkomsten dan ervoor ooit gevraagd was. Is ook normaal, het gaat alleen maar om geld. De druk werd opgevoerd bij de bazen, zij konden dit amper aan, dat merkten we gewoon. De stress verspreidde zich door het volledige bedrijf en er werd niet goed mee omgegaan.
De meeste dagen vond ik mijn ritme en ging het vlot, maar er waren dagen bij dat ik gewoon hunkerde naar die rustige dagen. Als je zoveel jaren lang gewend ben om de klanten/aannemers meteen op hun wenken te bedienen omdat we het ons konden permitteren, is het heel moeilijk om te moeten zeggen dat ze 4-5 dagen moeten wachten. Ook voor de klant/aannemer zelf..

Als er dan nog bijkomt dat je alles werkgerelateerd bij jezelf in vraag stelt..
Ik heb overwogen om een hele andere richting uit te gaan. Ik wou de modebranche in, eerst een langdurige avondcursus volgen en dat stilletjes aan uitbouwen, mensen die moeilijkheden hadden met hun imago, te helpen. Maar ik heb een sterk vermoeden dat er niet veel in te verdienen valt, niet hier in België. Dat heb ik dus in een laatje gestoken (nog niet definitief opgeborgen dus, het zit nog steeds in mij.)
Ik heb bij 5 andere bedrijven gesolliciteerd bij mij in de buurt. Als ik met de fiets zou kunnen gaan, zou me dat die lange ritten besparen en vooral veel geld.

Maar dan komt er altijd die grote MAAR..
We hebben hier glijdende werkuren. Tussen 7:00 en 9:00 moeten we binnen zijn en tussen 16:00 en 18:00 mogen we vertrekken. Zolang we maar onze uren werken die we moeten werken. Ik begin meestal om 07:30 (6:00 opstaan) en ben thuis om 17:20. Ik denk niet dat veel bedrijven dat hebben in mijn sector (eerder overuren kloppen) Nadeel: overuren worden niet beloond, die kunnen we enkel terugnemen in de zelfde week dat we langer gewerkt hebben. Oplossing: ik maak geen overuren. Doen ze ook niet moeilijk over.
Over verlof doen ze hier dan helemaal niet moeilijk. Gewoon een kruisje op een bord zetten and that's it.
Ziek zijn al evenmin.
Mijn loon is mooi, echt mooi in verhouding met andere bedrijven. Alsook mijn vakantiegeld en eindejaarspremie. Nadeel: voor enkele 100den euri minder kan ik bij mij in de buurt gaan werken. Op het einde van maand zou mijn uitkomst dezelfde zijn. Maar wie gaat er nu voor hetzelfde werk elders werken voor minder loon? Niet logisch.

Ik geraakte er maar niet uit wat ik echt wou. Een heel jaar lang, de eene dag blij zijn omdat ik eindelijk wist wat ik echt wou gaan om daar de volgende dag weer sterk aan te twijfelen.. en amper iets te ondernemen. Dave heeft veel euforische momenten en klaagzangen meegemaakt, ocharme.

Tijdens mijn kerstverlof heb ik eens goed nagedacht over alles. Mijn besluit was dat ik graag wou blijven maar het vooral beu was iedere maand te zien hoe mijn auto onze rekening leegzoog (bij wijze van spreken maar 2500-3000 euro per jaar kan tellen aan verbruik en onderhoud), het rijden zelf, de stress op de weg (boertige chauffeurs hier in Limburg) Meestal was ik al opgejaagd voordat ik begon. Relativeren was vorig jaar met momenten zeer moeilijk. Maar! Ik had de ultieme oplossing gevonden, maar wist ook vrij zeker dat ik op een 'njet' kon rekenen: 2 dagen thuiswerk doen en 3 dagen op kantoor. Perfect mogelijk! Geef me een PC, ons tekenprogramma en een gsm. Meer niet. Op kantoor haal ik de dossiers op. Druk ik de plannen af en teken ik ook natuurlijk. Thuis kan iedereen me bereiken en kan ik desnoods om 06:30 beginnen en waarschijnelijk ben ik tegen 16:00 nog bezig, want eens in mijn ritme...
Veel minder rijden, als ik al een naar de kapper, dokter, tandarts of wat dan ook, moet, kan ik dit door de dag doen en 's avonds langer werken. En het is bewezen dat mensen die geregeld eens van thuis uit kunnen werken, efficiënter werken.
Ik heb het er met de begeleider van de bazen over gehad (inderdaad, zij hebben iemand van buitenuit die alles hier een beetje een paar keer per week komt begeleiden en daarbij zelfstandig tekenaar is) Hij zag dat heel goed zitten (nederlanders zijn altijd al meer voor op zulke dingen) maar dacht wel dat het hier heel moeilijk zou liggen.

De evaluatie zelf dan: Mijn eene baas en P. (ik beschouw hem soms als mijn mentor) deden de evaluties van de tekenaars. De 'mentor' wist van mijn idee, maar off the record.
Mijn cijfers, rendement: heel goed. Boven het gemiddelde en zelfs zo goed dat ze beiden niet voor mogelijk hadden geacht dat ook maar enige tekenaar hier zoveel m²'s kon behalen: 160.000m². :o) En dan ook nog dat ik wil leren uit mijn fouten en probeer ze niet 2 keer opnieuw te maken, dat ik echt wou luisteren en ze de indruk hadden dat ik het ook echt wou begrijpen. Mijn negatieve punt: ik heb mijn hart op mijn tong en durf soms iets te grof uit de hoek te komen. Dat wist ik al. Zelfkennis. Maar ik werk eraan en met ouder worden, gaat dat ook beter heb ik al gemerkt. Ik heb de baas eerlijk gezegd hoe het zat vorig jaar, het slecht in mijn vel voelen, het solliciteren en vooral het rijden. Maar gek genoeg heb ik gezwegen over het van thuis uit werken. Ik ben nieuwsgierig naar de oplossing die zij me zullen brengen (de baas zei dat hij moest kijken voor een oplossing) maar vooral kreeg op het moment dat ik mijn 'puntenkaart' hoorde een ingeving: waarom word ik niet zelfstandig bouwkundig tekenaar? Dus ik zweeg verder..

P. kwam achteraf, off the record bij mij zitten en zei dat hij nog een vraag had verwacht. Toen ik hem dat zei van die ingeving, zei hij zelf: "Dat was ook wel mijn gedacht, denk ik. Ze zoeken er zoveel, er is een terkort aan, zeker in Nederland...

En ja, hier zit ik nu. Al een week aan het speculeren hoe ik het op poten ga zetten, of ik dit echt wil en of ik dit wel echt kan. Ik probeer de voordelen en nadelen af te wegen. Maar ik weet weinig over de nadelen, ik ken niemand die het doet. Het is een sprong nemen in het duister, of toch een kleine sprong, als ik begin met zelfstandige in bijberoep.. Maar toch, zoveel vragen en ik moet er echt een werk van maken om deze beantwoord te zien. Maar van de andere kant wacht ik ook die oplossing die ze hier gaan hebben af (waarschijnelijk doofpot, hier kennende) Dus als ik over een maand, max. 2 maand eens terug met de baas ga spreken (want er moet wel degelijk iets gebeuren in mijn ogen, willen of niet) moet ik weten wat ik wil.


Dus Sara, jammer genoeg kan ik dit stokje nog niet invullen want daar moet ik eerst voor weten wat ik echt wil. Van zo gauw ik het antwoord voor mezelf weet, zal ik erop terugkomen..

09:07 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-01-08

Wel/niet

imagesHet nieuwe jaar is weer begonnen met nieuwe verlofdagen en vakanties. De nieuwe reisboeken dienen zich aan, de collega's spreken over vroegboek-kortingen en waar ze naartoe gaan..
En dat heeft dus al gevolg: de ieder-jaar-opnieuw-terugkomende vraag: Gaan we op reis of gaan we niet op reis??

Twee jaar geleden hebben we een citytrip van 5 dagen naar Barcelona gedaan. Daar hadden we gemiddeld 2 dagen regen en 3 dagen 24-25 graden (in augustus). Vorig jaar hebben we een citytrip van 5 dagen naar Praag gedaan (in juli). 5 dagen warm tot heet weer (de ironie). 5 dagen voor Barcelona is te kort en 5 dagen voor Praag, te lang. En als je op het einde van de rit bent, ben je even veel geld kwijt dan als je 8 dagen Kreta ofzo doet. Citytrips zijn dus dit jaar geen optie.
Mijn ultieme droom is een begeleide rondreis van 3 weken door Mexico en Guatemala of Thailand. *Tsjingtsjing*. Oke, we blijven dan europees: Sardinië of Sicilië. *Tsjingtsjing* (alhoewel het nog een beetje meevalt met de vroegboek) Onze smaak in vakanties is duur zeker? Jep, als we een hotel kiezen, is het meestal een 4-sterren. We willen gewoon nul-komma-nul zorgen aan ons kop dan. Liefst is alles zo goed mogelijk geregeld (ook de excursies) Opties: Griekenland, griekse eilanden of het italiaans vasteland...

De collega's, met huis en kinderen, kijken dan eens bedenkelijk als ik zeg dat ik erover twijfel, en zeggen: "Je bent jong, je hebt geen kinderen, geen huis/lening af te betalen, geen verantwoordelijkheden! Moest ik dat hebben, ik zou niet twijfelen, hoor!" en dan "1300 euro voor uw tweetjes, dat is voor niets, moet je toch niet over nadenken!"
Maar diezelfden wat dat dan zeggen, zouden ook geen 800 euro per maand willen dokken aan een lening, ze zouden 'sterven' van de onzekerheid.
Yeah wright, ik zou super-content zijn, moest het daarbij blijven!
En dan komen we 'to the point', hoe kun je in onze tijd mooi op vakantie gaan en weinig willen af betalen aan je lening? Inderdaad, je moet keuzes maken. (Ik spreek natuurlijk niet voor alle twintigers.)

Maar soit, hier gaat het dus niet over, wel over het feit of we gaan of niet. Als we gaan, zal het waarschijnelijk een last-minute zijn. Het doen met de restjes, terwijl uitkijken naar een vakantie eigenlijk al de helft van het plezier is.. Ofwel dit jaar niet, en volgend jaar in december (als het orkaanseizoen voorbij is) een rondreis... Maar dan kunnen we weer minder sparen en zo is de cirkel rond zou ik zeggen...

08:47 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

09-01-08

TV-serie-verslavingen

images2007 was een jaar van TV-serie-verslavingen. Zo heb ik (wij eigenlijk) op een jaar tijd seizoen 1 en 2 van 'Prison break' gezien, seizoen 1,2 en 3 van 'Lost', seizoen 1 van 'Heroes', een half seizoen van 'Traveler' (daar er niet meer werd uitgezonden, seizoen 7 van '24', seizoen 3 t.e.m. 5 van 'Will & Grace'..
Lost vond ik enorm goed, voorral die laatste aflevering was kiekevel. Heroes was de muziek alleen al machtig en bij Prison break zit gewoon lekker vlees. Punt.

Maar momenteel zijn we, ja ook Dave, aan Grey's anatomy. Iedere avond tot we bed in gaan enkele afleveringen, echt verslavend!! Niet omwille van Dr. McDreamy maar het zit gewoon goed in elkaar.

Ik ben een persoontje die niet gauw meegaat in de hype van een tv-serie. Ik wacht liever tot er enkele boxen uitzijn en dan kijk ik ze achter elkaar. Bij Lost is dit een echte aanrader.

Op mijn verlanglijstje om te zien: Seizoen 4 van Lost (stop met staken!!), seizoen 2 van Heroes, seizoen 3 van Prison break (nog eens: stop met staken daarachter, pleeeaaassee) Desperate housewives, Rome en Battlestar galactica.

BTW: Eerste film die ik gezien heb dit jaar: I am legend. Enorm goede acteerprestatie van Will Smith.

16:32 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Stokje 2: Vroeger en nu

T9IC8CA4AOHARCAT0DPN0CADVU9DVCABOS2F8CA7CK9T7CAGSYUT0CAH5ZDRJCAKI457ACA7DGQB0CAED8EKZCAPVGGDDCAC5MOR1CAL2OH0CCAN0YBHOCAI30XXICAJJ85KCCA09MVWTCAJXD6I0Ook gaan halen bij Twinkeltje en Liza.

Wat wilde je later worden (als je kind was)?

Als peuter kapster. Ik was toen al zot van barbiepoppen en vond het tof om met hun haren te prullen.
Daarna slager totdat ik zag dat er varkensharten, -poten en -oren in de toog lagen. Brrrrrrr.
En toen ik een jaar of 10 was, architect.

Wat ben je dan uiteindelijk geworden?

Na 2 jaar moderne talen ben ik naar de kunstschool getrokken. Daar heb ik een architecturale richting gevolgd. In het 6de zag ik 5+2 jaar studeren (en stage) niet meer zitten en heb ik er een 7de jaar aan vast gebreid om mijn bedrijfsbeheer te halen.Nu ben ik dus bouwkundig tekenaar. Komt toch dichtbij mijn kinderwens.
(Al slaan de twijfels toe of ik dit wel mijn hele leven wil blijven doen)

Hoe wilde je, als kind, er later uitzien?

Dit is een moeilijke.. Ik voelde me dikwijls een lelijk eendje, had konijnentanden zoals ze dat toen noemden en werd op de lagere school wel eens gepest door jongens van het 6de leerjaar.
Niet veel later kreeg ik allerlei beugels aangemeten (zie een post van een kleine 2 jaar geleden ergens op deze blog) een paardenstaart met een froufrouke en had ik een puisterige kop. Toen mijn beugels uit mochten, kreeg ik eindelijk wat meer zelf vertrouwen. Al heb ik wel altijd van me afgebeten.

Hoe zie je er nu uit?

1.63m, 57 kilo, blond haar in een kort bob-coupeke en blauw-grijze ogen (nog steeds ja!)Hoe meer jaren er verstrijken, hoe meer content ik van mezelf ben. Al was ik de periode dat ik aan fitness deed, het meest tevreden met mijn lichaamsvormen. Dave daarentegen spreekt dit volledig tegen. Dat ook wel weer positief is voor mijn zelfbeeld.

Hoe zag de man van je dromen eruit?

Bruin haar met een lichte golf in, blauwe ogen. Groter dan mij maar geen 1.90m, gespierd maar niet té. Mooie handen en mooie vorm van ogen daar keek ik vooral naar.

En wat is het uiteindelijk geworden?

Geen haar (of ja, laten we het eerlijk stellen: noodzakelijk afgeschoren tot op de kruin), donkerblauwe ogen, groter dan mij maar geen 1.90m, beetje gespierd met een klein buikje. Mooie handen en hele mooie ogen. Niet het type waar ik altijd voor viel, maar het volledige pakket maakt hem voor mij mijn droomvent.

Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?

Heel makkelijk. Ik wou altijd jong kinderen, omdat ik het zelf zo tof vond dat mijn mama zo jong is. 1ste op mijn 21-22ste en 2de op mijn 25-26ste.

Wat is het uiteindelijk geworden, of zal het wellicht worden?

Gelukkig heb ik mijn gedachte niet doorgevoerd want dan had ik (voor mezelf dan) op veel te jonge leeftijd kinderen en vooral: met de verkeerde persoon.
Wat het zal worden, weet ik niet. Ondertussen heb ik zelfs amper behoefte aan een kind. Ik zie kinderen bij mijn vriendin, bij mijn collega's, enz.. en dat doet me beseffen dat ik er echt nog niet klaar voor ben. Ik wil nog leven met alle vrijheid, nog wat genieten van ons tweetjes, gaan en staan waar wel willen. En uitrusten en relaxen wanneer we er zelf behoefte aan hebben. Dit valt allemaal weg dan, al heb krijg je andere dingen in de plaats. Momenteel heb ik zoiets van: wat je niet kent, kun je niet missen. Dus of er ooit eentje zal komen, weet ik niet. En als het al zo zal zijn, denk ik rond mijn 30-31ste en zal het maar bij eentje blijven. En voor diegenen die durven zeggen: eentje is geen. Denk na, want soms is een kind maken niet iets wat zomaar vanzelf gaat.

Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?

Lievelingseten: spaghetti, croque-monsieur (dat ik kokkesu noemde), vol-en-vent en eierkoek.Lustte ik niet: smeerboter, champignons, prei, witloof, spruiten, rauwe tomaten, sla, gekookte eieren, stoofvlees (braakte ik op), goulash, konijn (wegens te zielig), paardenvlees (uit principe), de vetrandjes en peesjes van vlees, ribbekes, alles met knoken aan, moet ik blijven opnoemen? Ik was een wreed geval, hoor.

Lust je dat nu nog niet of heb je andere favorieten?

Ondertussen, danzij Dave zijn papa lust ik wel champignons en rauwe tomaten. Het hangt af van de bereiding. Prei lust ik al een tijdje. Witloof rauw en op de manier dat Dave het klaarmaakt (met bruine suiker en mosterd, hmmm). Sla is ook geen probleem mits ik er genoeg dressing op doe. Gekookte eieren onder een salade of tussen een broodje, no problemo. Smeerboter gebruik ik nog steeds niet en ik opereer mijn vlees nog altijd met een scalpel en vergrootglas (lichtjes overdreven) Bij knokenvlees eet ik het vlees dat de knook niet geraakt heeft, m.a.w.: ik knaag niet. Konijn en paardenvlees: nog steeds niet uit principe. Het gekke is wel dat ik geen vol-en-vent meer lust. Ooit eens van boven de wc gehangen en sindsdien bah-bah.
Mijn lievelingseten nu is pizza, pasta en/of scampi's. Veel mexicaanse gerechten vind ik heerlijk en natuurlijk frietjes van de frituur! Vis heeft voor mij grote voorkeur op vlees, al ben ik er na vele pogingen nog altijd niet in geslaagd om mosselen te lusten.
Proeven en lusten is wel een stuk verbeterd sinds ik zelf kook.

11:21 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Stokje 1: 2007

T9IC8CA4AOHARCAT0DPN0CADVU9DVCABOS2F8CA7CK9T7CAGSYUT0CAH5ZDRJCAKI457ACA7DGQB0CAED8EKZCAPVGGDDCAC5MOR1CAL2OH0CCAN0YBHOCAI30XXICAJJ85KCCA09MVWTCAJXD6I0Stokjes! Daar heb ik nog eens zin in! Deze ben ik bij Twinkeltje gaan 'pikken'

3 artiesten die ik in 2007 leerde kennen:

* Cliché, maar so be it: Amy 'what's in a name' Winehouse. Al langer in roulatie maar dit jaar hier doorgebroken. Ze heeft een fucked-up reputatie maar haar stem en liedjes vind ik best te pruimen.
* Kate Nash, heerlijk accent, super teksten.
* Deze ken ik al langer en vanaf dag 1 vond ik ze enorm goed, maar in 2007 heb ik ze wel voor het eerst live aan het werk gezien en ik was weg van hun down-to-earth-houding: Bloc Party.

3 dingen die ik niet licht zal vergeten:

*Onze hond TJ die we we hebben laten inslapen. Hij had al maanden last van dikke knobbels over heel zijn lijf. Hij is daarvoor 2X geopeerd geweest, maar het hielp niet. Op het laatste was hij zo afgetakeld door bijkomende mankementen en ziektekes dat het niet meer draaglijk was. Laten lijden voor eigen egoïsme vind ik dom, dus hebben we hem zijn rust gegund.
*Het overlijden van Dave zijn mama. Dit was de grootste schok omdat ze nog maar einde 40 was. Veel te jong om te sterven. Ik hoop dat we dit jaar niemand dierbaar moeten afgeven.
* Mijn papa die een week voor kerst me een sms'je stuurde met zijn excuses voor alles. Ik had hem een jaar niet meer gesproken om verschillende redenen die ik nu voorlopig achter me gelaten heb. Op dat vlak wil ik enkel in de toekomst kijken, niet in het verleden. Hij heeft ingezien dat hij moest veranderen, en ik hoop van harte dat hij deze weg blijft bewandelen.
* En ik weet dat ik 'foefelare' doe, maar ik ga er toch nog een 4de aan toevoegen:De huwelijken van mijn vriendinnen.

3 stommiteiten, blunders, schaamtelijkheden:

* Een beetje tegendraads ten opzichte van mijn vorige post maar op vlak van mijn eigen centjes (we hebben elk, buiten een gezamelijke, nog een eigen rekening) heb ik nog steeds teveel Dave zijn raad nodig. Hij is gelukkig heel goed in centjes beheren en dat breng evenwicht.
* Maar ik dus op momenten te koppig was om die raad op te volgen, daar ga ik dus dit jaar in veranderen omdat hij toch altijd gelijk heeft. Bij deze staat dit geschreven en heeft hij bewijs :o)
* Ik die na weken en weken veel te hard werken en stressen op een dag na een rottelefoon een 'knap' in mijn hoofd kreeg en het woedend en tierend ben afgebold op mijn werk. Was de baas me niet achterna gekomen tot aan mijn auto, was ik gewoon naar huis gegaan. Ik heb dan nog een uur bij hem in de bureau zitten huilen. Het was een moeilijke periode voor me toen, zowel privé als professioneel, maar dit had niet moeten gebeuren en was achteraf gezien zeer beschamend. Zeker omdat de dag erna al mijn collega's vroegen wat er gebeurd was. Gelukkig is baas nummer 1 wel begripvol en menselijk op dat vlak. Baas nummer 2 zou eerder gelijk een echte baas gereageerd hebben, denk ik :o)

3 dingen waar ik trots op ben:

* Dat het eerste volledige jaar samenwonen mij en ons heel goed afgaat. Ik ben geen makkelijke, maar had gedacht dat ik moeilijker zou zijn om mee samen te leven :o) We zijn beiden koppigaards dus dat had anders kunnen aflopen. En het cijfertje op onze spaarboek vergeleken met begin 2007
* Dat ik geleerd heb om dingen beter los te laten die weinig belang hebben, beter kan relativeren (op dat eene incident na dan)
* Op onze kerstboom. Jep, hij staat er nog steeds.

3 gekochte of gekregen dingen:

* Onze tv, ne grote, platte plasma. We hadden een mini-tv'tje van op mijn slaapkamer vroeger in onze living staan. Ik staarde me er blind op. Zeker omdat de zitbank op 4 meter staat. En omdat we van het principe zijn: ofwel koop je goedkope 'brol' (al ben ik nog steeds content van IKEA) ofwel koop je degelijk waar je jaren mee verder kunt, gingen we voor de laatste optie. Tot op de dag van vandaag nog geen minuut spijt van gehad. Een zaligheid.
* Een gsm voor mijn kerst, het was zeer dringend nodig want de vorige was volledig afgetakeld.
* En meer. Maar vooral liefde en vriendschap. Investeren in diegenen die belangrijk voor je zijn is het beste wat je kunt geven en krijgen. Met het halve werk bereik je weinig.

10:13 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-01-08

2008

VC03JCAG4X0TUCAEG7OPACAJ82XU7CANJHOFOCA0J8CAKCAC1GU32CACT0IJLCAWQPKOYCA9KHD4CCAD63XZBCARYK4C1CA6V7OA3CAV0C0RHCAND6MIVCA31YOSRCAS58C3TCAO9Q61KCAW537FLVandaag is de mama jarig. Mijn zus en ik hebben een fotoshoot van ons tweetjes laten doen en vanavond krijgt ze dus onze ingekaderde hoofdjes in een inpakpapiertje gewikkeld. Het resultaat mocht er best zijn, al zeg ik het zelf. Ze zal wel wreed content zijn. Dat verdient ze ook!

Nieuwjaar is vers gepasseerd en Dave zit thuis met een griepke. We hebben rond de jaarwisseling allebei sinusitis overwonnen, maar blijkbaar was de 'battle 2 heavy' om terug helemaal op krachten te komen. Laten we hopen dat ik het oversla, ondanks het 'besmettingsgevaar'.
Nja, wie bij de hond slaapt...

Verder ook enkele euro'tjes lichter. Groot onderhoud van m'n auto. 90.000 km en de kosten beginnen. Een duivelsgeschenk is dat soms toch, zo'n karretje..

Nu ja, als het hierbij blijft voor dit jaar, mag ik me heel gelukkig prijzen! Let's hope!

Verder heb ik geen voornemens gemaakt voor dit jaar, enkel nog wat meer sparen.
Graag, graag, oooh zo graag zouden we binnen dit en 3 jaar een huisje of een bouwgrondje willen kopen (met nadruk op 'je'). Maar iedere twintiger of dertiger die in diezelfde schoenen staat, weet dat dat tegenwoordig geen sinecure is.
Onze spaarboek dikt aan, maar niet in het tempo dat de prijzen stijgen. Terplaatste trappelen noem ik het dikwijls.
Als je dan, zoals wij, niets van thuis uit meekrijgt, niet de kans hebt om bij je ouder(s) in te wonen (zouden wij eerlijk gezegd ook niet willen) en iedere maand toch al je rekeningen moet betalen, is het soms een hopeloze gedachte, een illusie, een ver-van-ons-bed-show.
Dikwijls vragen wij ons af: "Hoe doen sommige mensen dat toch?"
We verdienen beiden niet slecht (beter kan natuurlijk altijd), we sparen, we letten op wat we uitgeven, we hebben maar 1 kleine auto, geen kinderen...
Het laatste dat we willen is een strop rond onze keel hangen, maar zijn we daar toe verplicht als we iets van onszelf willen bezitten? Leningen op 30 jaar geven ze tegenwoordig. Maar ben je dan wel goed bezig?

Veel vragen en weinig antwoorden. Ik zou echt eens graag in de boekhouding van de gewone modale belg willen kijken. Kijken of we goed bezig zijn of niet. Want naar mijn gevoel zijn we dat wel, maar rijst het gewoon allemaal de pan uit.

Veel negatieve gedachten voor het begin van het jaar, jammer genoeg realiteit. Dus voor 2008 wens ik ons en alle mensen die in hetzelfde schuitje staan een crash van de prijzen van de huizenmarkt toe!

En natuurlijk een goede gezondheid ;o)

11:05 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-12-07

Trouwen

U2KGECAG62Y33CAX6SYUICAKLUDOTCA0PVFKDCAS8587TCA4GUE78CA7J92R8CAG92XPFCA2DEY16CAREDMUICAQAK2E3CA8FQZ2CCADRLXKECAB7KZI8CA7Z1UB3CA92IDP4CA8C1YTRCAS4UC5JEn zo zijn we aangekomen op het onderwerp trouwen. Meligheid troef!

Nog geen jaar geleden mijn grootste nachtmerrie (lichtjes overdreven)
Van: "Ik, trouwen?? Van z'n leven niet! Dat staat niet in mijn woordenboek!" tot "Dat kost toch veel te veel geld!"
De scheiding van mijn ouders deed er ook geen goed aan, het voedde de mening alleen maar meer."

Tot in augustus...

4 huwelijken hadden Dave en ik op onze agenda staan. Op 2 maanden tijd. Mijn 3 vriendinnen en Dave zijn broer. En het toeval wou dan ook nog dat Dave zijn broer en één van de 3 vriendinnen op juist dezelfde dag trouwden.
Allereerst was er mijn nicht/beste vriendin J. Zij staat hier ook in deze blog beschreven, had toen een foute relatie dat ze gelukkig op tijd heeft ingezien. Ze is dan terug een tijdje vrijgezel geweest en kwam pats-boem-bang op een dag G. tegen. Nog geen half jaar later waren ze verloofd en nu gelukkig getrouwd. Ik geloof ook in dit koppel, ze vullen elkaar aan.
Maar om terug te komen op het trouwen zelf. Die dag was een dag dat mijn mening veranderde. Ik zag haar van de trappen van het stadhuis 'schrijdden' en kreeg tranen in m'n ogen. Ze straalde enorm en zag er super-gelukkig uit. De hele dag heeft ze duimpjes opgestoken naar mij, zeggende:"Het is echt fantastisch".
En dat was het ook.
Diezelfde dag nog heb ik tegen Dave gezegd: "Dit wil ik ook, het maakt echt een verschil, dat voel je gewoon."
Hij dacht: "Dit zal wel van voorbijvliegende aard zijn, haar kennende." Ik ben inderdaad wispelturig. Maar niet op vlak van liefde..

Na het laatste huwelijk, dat van zijn broer en mijn vriendin (waar ik helaas niet aanwezig kon zijn daar Dave en zijn broer dus van oost-vlaamse makelij zijn) was mijn mening nog steeds niet veranderd en dat is nog steeds zo.
Het feit dat ons erf-recht-systeem op bepaalde vlakken zo ingesteld is dat je enkel als gehuwden een deel van elkaar erft (tenzij je bij de notaris een testament laat opmaken) heeft er ook wel mee te maken. Voor feitelijk samenwonenden zijn ze nog niet zo ver, dat kan nog enkele jaren duren dat het op dat vlak hetzelfde is als getrouwd zijn.

Maar vooral, volgens mij maakt het degelijk wel een verschil. Het kunnen zeggen: "Ik ben zijn vrouw, hij is mijn man", het gevoel hebben van nog dichter bij elkaar te staan, en ik kan blijven opnoemen. Gelukkig getrouwden onder jullie zullen wel weten wat ik bedoel.
Mijn vriendinnen zijn dan nog stuk voor stuk bezig dat we het gewoon moeten doen, dat het gewoon de mooiste dag uit je leven is en dat ik dat zeker niet zou willen missen.. Mijn kopke 'zot' maken, kunnen ze goed ;o)
En ja, natuurlijk weet ik wel dat ik me ook niet té-veel illusies moet maken, het kan altijd verkeerd lopen. Maar is het niet zo dat de helft van de koppels gewoon te weinig vechten voor hun relatie? Eens stopt het, maar tegenwoordig gaan sommigen toch voor een scheet uit elkaar...

Dave heeft nooit echt ja of nee gezegd op trouwen. Voor hem maakt het niet zoveel uit, als hij maar bij mij kan zijn (knipoog naar hem). Hij zegt wel niet uitdrukkelijk dat hij wil trouwen, hij zegt wel dat het een verrassing moet zijn als hij het vraagt. Hij heeft een idee in zijn hoofd en dat wil hij zo uitvoeren. Het moet niet tussen de soep en de patatten gebeuren, maar op een speciaal moment. Of helemaal niet zegt hij er dan achter met een glimlach.. Hij wil het écht wel spannend houden. Ik ben eens benieuwd..
Er is geen haast bij. Zolang ik maar bij hem kan zijn, ben ik al content. Is het vandaag niet, dan is het morgen. We shall see!

En aan Dafke: "Voilakes, nu zijt gij gevrijwaard van het gezaag erover. LOL!!"

10:03 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-12-07

Dafke

dyn006_small150_148_116_jpeg_37788_d37c94b20f4cd2e0aa2ac1fc323d9052Grappig! Ik las net mijn allereerste berichtje hier in mijn blogje terug! Het gaat over de 2 hondjes die iedere dag aan de overkant van het kanaal ,aan mijn werk, met hun baasje wandelen. Die we "Tinker" en "Bell" gedoopt hadden. Deze hondjes zijn er dus nog steeds! Iedere dag! Iedere middagpauze!
En het scheten-verhaal is ook nog steeds niet veranderd. Nog steeds tot mijn ergernis, hoor. Het zijn nog steeds dezelfde varkens al zijn ze ondertussen 3 jaar ouder.
Maar dit terzijde.

Als je dan je blogje zo eens terug overloopt (en enkele reacties terugleest) is het toch raar hoe het allemaal kan lopen. Zo is Dafke/Ekfad, mijn teerbeminde geliefde sinds 2 en half jaar, al vanaf het prille begin een lezer en af en toe commentator geweest.
Heb ik, voordat er zelfs nog maar sprake was van verliefde gevoelens, zonder hem zelfs ooit gezien te hebben, hem al eens beschreven als een zielsverwant die ik al m'n hele leven en vorige levens (als die er zijn) kende.
Heb ik het gehad over mijn levensmoto (Als ik morgen dood ga, heb ik een mooi leven gehad) dat hij gebruikt had in één van zijn tekstjes.
Heb ik een paar reacties terug gevonden waar ik hem helemaal in herken.
Vond ik teksten terug van het willen vinden van die romantische liefde, hopend dat Hij zo zou worden zoals in mijn gedachten, en bleek gewoon dat hij die Hij was die diezelfde gedachten mee zat te lezen.
Hij zal me af en toe wel een zaag gevonden hebben. Vind ik van sommige van mijn tekstjes ook, al zijn er ook lachwekkende bij. Hij vindt dat trouwens nu ook af en toe, in real life! LOL (Maar waarheid als een koe)

Ik zie hem doodgraag, mijn dafke/ekfad/dekfad/Dave'ke. Geen dag heb ik spijt van deze blog en dat ik Hem heb mogen leren kennen.

Als ik dan mijn ex-verhaal teruglees, dan is gewoon duidelijk wat het verschil is tussen liefde en échte liefde.

Mijn venteke, de dag dat jij mij een ring voorschoteld, zeg ik vol overtuiging: ja!!

12:05 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-12-07

Tinkerbells and no snowflakes

A1E05CAO91VCSCAN9461ACAVE4PVOCA3E9EHHCACH64XUCAC37BI3CA92WKHYCA1WDYAPCADW3CK2CAU89BWYCAQ4C8NSCADGQNKACAWCO0WRCAHU37OPCAXZARXTCA6YEETECA6ZN00ECAXLW8N7December 2007.
Weer een jaar gepasseerd.

Eindelijk, na een 200-en dagen hard werken, heb ik dan toch nog eens wat vrije tijd tijdens mijn werkuren. Het is aftellen naar het verlof nu (volgende week: 2 weken!!! Jeuj)

Voor de fun heb ik eens alle blogjes bekeken die nog in mijn blog gelinkt staan.
De helft heeft het bloggen opgegeven (includes me), de andere helft raakt niet uitgeschreven (you go!)
De helft van die helft heeft gewoon zijn blogje gewist, verwijderd, de rug toegekeerd, waarschijnelijk onder de noemer: nieuw leven, het oude wissen.
Of is de blog ontdekt door 'onbevoegden'..
Ik zou het nooit kunnen, mijn eigen schrijfseltjes weg doen.
Mijn zielenroerselen en zagenissen wegflikkeren...
Ik heb geen dagboek van papier en karton, enkel dit, en de herinneringen in mijn geheugen.
Maar die vervagen, veel sneller dan ik zelf besef.

Het is echt leuk om eens terug te komen piepen: "ah ja, dat heb ik ook nog gedaan of meegemaakt!"
Een lach een traan, het maakt niet uit, ik wil het gewoon niet laten verdwijnen.

Het is ook leuk om nog eens te piepen in het leven van die andere bloggers die je kent, en al een tijdje niet meer gezien heb. Of onlangs nog hebt gezien. Of die je enkel kent van te lezen...

En dan te merken dat je zelf nog in die linkenlijst staat..
(komen er soms nog piepen misschien..?)

Misschien start ik wel opnieuw, misschien ook niet..
Laten we zeggen dat ik niet gauw definitief, voorgoed, voor altijd zal stoppen..
en dat ik mijn blogje voor niets of niemand zal doen laten verdwijnen..

15:15 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-04-07

Laaaang geleden

Inderdaad, hier ben ik weer, maar voor even, hoor.
Gewoon om te zeggen dat ik het heel goed stel en nog steeds gelukkig ben met mijn ventje.
Alleen mijn zin in het bloggen is vergaan naarmate de liefde groter werd.Dus bij deze: bedankt voor degenen die trouw zijn gebleven, zelfs na maanden van stilte en voor alle mooie momenten die mijn blog en jullie me hebben kunnen bezorgen.
(Ik heb tenslotte mijn ventje hier leren kennen, hè)

Salut en misschien tot ooit nog eens!

16:31 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-10-06

Ons 'huisje'

Ondertussen zijn we de grootste drukte gepasseerd en wonen mijn lief ventje en ik alweer bijna 14 dagen in ons appartement in Hasselt!
Op 5 minuten wandelen van "'t stad", 10 minuten wandelen van het station, 5 minuten rijden van de cinema.. Kortom: de perfecte ligging.

Na 11 appartementjes bezocht te hebben viel ons oog op ons huidig stekje. We waren op zoek naar een appartement met 2 slaapkamers, maar het zijn er 3 geworden. Ook wilden we wel een terras maar nu hebben we een piepkleintje (aan een groot raam met boog) Voordeel is wel dat we een park zo goed als in onze voortuin hebben liggen!
Ook een parkeergarage en een kelder horen erbij. En dit was weliswaar een moeilijke opdracht voor appartementbouwers in Hasselt. Daardoor was de beslissing gauw gevallen. Een extra slaapkamer en een parkeergarage in't midden van de stad? Nu we er wonen beklagen we het ons zeker niet!

12:10 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

06-09-06

Fuckieduck!

Alweer een maand geleden!!

Barcelona was top! Enkel spijtig van de anderhalve dag regen dat we op ons hoofd gekregen hebben. De dagen erna 26°.
Maar evenzeer toch erg dat je een vakantie boekt met het gedacht dat je een lekker warm weertje krijgt. Krijg je van dat vurt Belgisch weer.
Nu ja, een city trippen in de volle bakkende hete zon, dat is het ook niet. Die 26° was zalig!

Het hotel is een echte aanrader, Silken Diagonal. Mooie kamer, super lekker ontbijt. Ik mis het nog.
Barcelona zelf moet je gezien hebben, minstens 1 keer in je leven.
En dat hebben we! 5 dagen de benen onder ons lijf gewandeld aan de hand van city-trip boek. Die van 'INSIGHT' zijn echt hun geld dubbel en dik waard!
We hebben de mooiste niet-toeristische plekken gezien (natuurlijk ook de meest-toeristische) en het lekkerste eten gegeten. Zalige paella! Versgemaakte! Geen diepvries bucht van op La Ramblas.

De rest is voor later, want ik mag naar huis. Hopelijk sneller dan nu al komt er drukke tijd aan!
Dave en ik hebben een appartement gevonden in het Haaaaasseltse en daar mogen we halverwege deze maand in!
1 oktober zijn we de officiële bewoners!

SPANNEND!

16:58 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07-08-06

Long time no see

Hihi, even profiteren ervan dat ik op mn werk op skynetblogs kan *gniffel*

t'Is alweer lang geleden dat ik hier verteld heb wat er zoal gebeurd is in mijn kleine leuke leventje. Nu ja, leukere (en soms minder leukere) dingen te doen.
Pas een superfantastisch verlof met mijn venteke achter de rug, vol zon, hitte en veel water!
Leve de zwembadjes 'met een kleine knipoog naar onze moaten T. en F.!
Leve de Gentse feesten, ook al was onze aanwezigheid daar redelijk miniem. De zee bracht betere verkoeling 'met een knipoogje naar onze moaten en de sangria' Hè Dave overgeef (foei, kben weer niet lief, maar ik maak het je later goed :o))
Leve pintjes, ijsjes en l' amour!

Nu nog een klein weekje werken en dan 'olé' richting Barcelona. De 13de vertoeven we in de lucht!
Time flies by

Mijn ouders zijn ondertussen uit elkaar. Mama woont op een appartement, ik woon nog bij papa en mijn jongere zus pendelt tussen hun en haar vriend. De eerste maand was zeker niet makkelijk, even veel zwarte sneeuw gezien, maar ondertussen is alles weer op zijn pootjes terecht gekomen.
Om verschillende redenen is iedereen gelukkig en heb ik mijn draai gevonden. Laat maar rollen, zou ik zeggen. Ik sta met mijn gezicht naar de toekomst (nu even naar de nabije, Barca remember) en dat ziet er mooi uit.
Als alles goed verloopt, zullen Dave en ik tegen het einde van het jaar/begin volgend jaar ons eigen nestje bewonen. Een appartementje weliswaar, tenzij een goede ziel in de hemel besluit dat wij de lotto winnen ;o)
Onze bouwplannen hebben we even in de frigo gestoken, daar de rente's weer aan't stijgen zijn en in de krant stond dat ze de makelaars gaan aanpakken met hun veel te hoge prijzen.
Natuurlijk is dat niet de hoofdreden. Zulke verhalen zullen wel al jaren bestaan, al zijn de rentes inderdaad gestegen tot onze grote spijt. De voornaamste reden is dat eigenlijk een schone dikke spaarboek wel een hulpmiddel is, wil je bouwen.. En daar zijn we nu aan het werken.

Een andere reden was dat het bedrijf waar ikzelf werk voor een overname stond. Ondertussen is het dan ook overgenomen door een groot bedrijf in Ierland.
Geen van ons wist wat onze toekomst ging brengen, maar we zagen het niet zo positief in daar we van collega's in andere firma's (deze al door de Ieren ingepalmd waren) gehoord hadden dat er heel veel in de negatieve zin veranderd was. Onze bedrijfleiders zagen het ook niet zo positief in.
Gelukkig heeft onze 'big boss', ondertussen ex-baas, geopperd voor het behoud van onze werkmethode. Ierland heeft ingezien dat ze bij de andere firma's (ze bezitten bijna de volledige prefab-industrie in België en hebben bedrijven over de hele wereld) veel fouten gemaakt hebben door alles te centraliseren en gingen dus akkoord met de eis van onze dierbare ex-big-boss. You rock, Willy!
Alles is nu nog steeds zoals het was, er is zelfs vooruitgang!
Heel waarschijnelijk gaan ze hier binnenkort het 'glijdende-uren-systeem' invoeren. wat wwel eens zou kunnen betekenen dat ik vroeger kan beginnen en dus ook vroeger thuis kan zijn.

Maar toch zal ik nog enkele maanden argwandend blijven. Daar ik enkele maanden geleden werkzekerheid had, durf ik dat nu niet meer hardop te verkondigen. Ik wacht af.

Ook dat feit was voor ons dus een reden om onze bouwplannen even uit te stellen. En Dave zijn vaste benoeming natuurlijk eind dit jaar, al zal dat wel dik in orde komen!

Momenteel laten we het even op ons af komen gelijk het komt, al staat vast (als alles eezit) dat we binnen dit en een half jaar samen wonen. Want daar hunkeren we beiden naar..

Maar eerst!: Viva l' Espagne!


update: en nog eens leve Gentse feesten want op 21 juni 1 jaar geleden bezegelden Dave's en mijn lippen elkaar. Hij houdt het al meer dan een jaar bij me uit!! Hoezeehoera! ;o)

15:55 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

09-06-06

:o)

Vorig weekend in Barveaux tegen Durbuy geweest. In 2 grote bungalows met 26 personen!
Koppels, singles en koppels met kids.
Barbeque, spaghetti, buitenlucht, geen regen, zelfs zon, kayaken, ping pong (hè Dave :o)), sfeer en witte wijn.
Wat meer moet een mens hebben!
Zalig was het!

En nu pauze en genieten van het fantastische weer!

12:42 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-05-06

...

Dagen ben ik er al mee bezig of ik al dan niet zou stoppen met mijn blog
Al maanden ben ik het aan't laten doodbloeden, op sterven na dood..
Dat verdient het toch niet.

En nu zie ik toch net dat het bijna aan de 50.000 bezoekers zit!
Misschien is dat het moment om te stoppen, op 50.000, mooi rond getal..

We zullen wel zien..

(Ondertussen ben ik mijn draai goed aan het vinden in de wervelstorm van enkele weken geleden. Het gaat terug goed met me.)

22:39 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-04-06

Roet in de ziel

Als het hart geraakt wordt, verliest het hoofd soms ook alle voeling.

De laatste weken waren over de grote lijn moeilijk voor me.
Dit weekend is mijn moeder verhuisd naar haar appartement.
Dit weekend was met momenten zwaar om dragen.
Uit elkaar gaan is moeilijk, maar het wordt nog moeilijker als de ander nog liefde voelt.
Het is gek om 's morgens op te staan en je mama niet te zien. Ik ben 24, word over enkele weken 25 en er zijn mensen van mijn leeftijd die al jaren hun mama niet meer iedere morgen aan de ontbijttafel zien zitten.
Maar voor mij voelt het raar. Ik moet haar nu gaan bezoeken. Gelijk ik mijn vriendinnen of familie bezoek..
Lang had ik gedacht dat het andersom zou zijn, dat zij mij zouden komen bezoeken in mijn eigen stek..

Ze komt nog thuis, er is geen ruzie ofzo, maar ze gaat na een tijdje terug naar haar 'thuis'.
Niet meer de thuis waar ik ben.. Haar thuis is niet meer mijn thuis, en andersom.
Maar ze is gelukkig, hoop ik, ik denk dat ze 'herademt'.

De keerzijde van zo'n medaille is dat er altijd eentje achter blijft met een gebroken hart. En dan zijn wij er, zijn dochters. Gelukkig zijn wij er..
Maar verdriet in een familieband voel je, alsook gelukkig zijn..
Wij zitten daartussen. Heel verwarrend..

Voorlopig is mijn hoofd te vol om hier veel neer te pennen. Soms overstemmen emoties woorden. Soms is het een kwestie van rangschikken, alles op een rijtje krijgen, door het troebele water heen zwemmen om uit te komen in een poel vol zuurstof.

Je kunt zoiets lang van vooraf zien aankomen, je weet op voorhand dat het ervan gaat komen. Soms zijn er zelfs momenten geweest dat je hoopte dat het ervan zou komen, maar een serieuze mot in je gezicht krijg je altijd.
Hoop is niet altijd een leuke bondgenoot..
Zoals altijd sla ik me er wel door. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten en over enkele uren mag ik alles eventjes achter me laten..
Eventjes mijn hoofd leegmaken..
Eventjes samensmelten op een luchtig wolkendek..

En vooral slapen, uitslapen!
Weekends zijn er om er zoveel mogelijk van te genieten, op welke manier dan ook.

15:43 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-04-06

Slang

En van kreeft gaan we naar een slang. Al zou het wel makkelijker zijn zou ikin 1 keer uit mn oud vel kunnen kruipen zoals een slang dit doet. Natuurlijkzou het geen zicht zijn, ik weet het wel..
Neen, in plaats loop ik rond met een wolk van sneeuw achter me aan, en datmet de zomer in’t verschiet! Natuurlijk sterk overdreven, maar het begrip‘dode huid’ is me momenteel wel zeer bekend.
Daar ik vorige week amper aan mn huid kon komen, zit ik er nu metallerlei scrubmiddeltjes en ruwe washandjes op de wrijven, ‘wtf, hoeveeldood vel kan een mens hebben?!’, denk ik dan.
Wrijven, wrijven, wrijven. Vervolgens hydrateren, hydrateren,hydrateren.
En dan beginnen we terug van 0 maar dan wel met een baby-zacht huidje ;o)

Ondertussen heb ik mijn fitnessabonnement ook opgezegd. In plaatsdaarvan spring ik in mijn loopschoenen en trek ik, ofwel met vriendin ofwelmet Dave (poor him :oD), naar de dichtstbijzijnde of zelfs hele verre (=lees: Oost-Vlaanderen) Finse looppistes. Veel goedkoper! Veel sneller enveel gezonder!
En als de rug het weer eens laat afweten *fingers crossed*dan hoef ik niet te pruilen om het geld en al de tijd die ik kwijt ben dooruren te zweten en te zwoegen in het fintess-center om dan op 2 weken terugkwijt te zijn wat ik had opgebouwd.

Thuis heeft mama ondertussen een appartement gevonden in de stadwaarvan het dorp waar ik woon deelgemeente is. Voor volgend weekend is deverhuis gepland. Een hele verandering dus. Ik probeer er niet teveel bijstil te staan, heb nog een weekje om te genieten van het leven als eendochter die nog inwoont bij haar ouders..
De oh-zo-zaligheid van etenhebben klaar staan als je thuis komt.
Ach, ik moet ooit ‘groot’ worden hè:o)

En ah ja, ‘De zaak DNA’ in de Kunsthal in Gent is echt wel de moeitewaard. Een diefstal oplossen en terwijl iets bijleren... Dave en ik hebbenons er toch een paar uur mee bezig gehouden. Echt plezant!

And save the best for last! Morgen verlof! En maandag verlof! Jeuj! Levefeestdagen, leve de bouw, leve brugdagen!

Goed weekend iedereen!

16:35 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04-04-06

Kreeft

Zeer fijn om voorgeschoteld te krijgen, njammie!
Maar niet als gelijkaardig rond te lopen!!

Gisteren had dees bibi met vooruitzicht op de zomer, blote benen, open schoenen en witte kleren eens behoefte aan wat nep-zomerzon, namelijk de zonnebank!
Ik vroeg de lmeest lichte die er was, en de kortste tijd. 10 minuutjes onder nummer 6 zou normaal gezien geen problemen met zich meebrengen,buiten de nieuwe lampen gerekend natuurlijk!!
Resultaat na 10 minuten: Zalig! Een lekker warme gloed en weg met de pijn aan mijn nek!
Resultaat na 1 uur: Nog steeds niks gewaar! "Maar ik heb precies de indruk dat mijn 'edel' achterwerk een beetje begint te gloeien.."
Resultaat na 2 uur: Een lachsalvo aan de telefoon van Dave dat ik mijn broek niet meer aan kon houden en alles toch wel een beetje begon te gloeien. Die mannen toch, ze kunnen soms toch zo wreed zijn ;o) Al was het wel dom van me om niet eerder eronder uit te kruipen..
Resultaat na 3 uur: "Het begint nu toch wel allemaal serieus te branden en rood te worden, we zullen toch maar eens beginnen met aftersun te smeren..
Bedtijd: Aiai, alles doet pijn, zelfs de lakens zijn ondragelijk op mijn lijf.. Beter zo stil mogelijk blijven liggen..
's Nachts om 1.00: Potverdorie (iets grover zelfs nog), dit is niet normaal meer!! Nog maar wat aftersun..
's Nachts om 2.00: Gewoon onhoudbaar, ik ben opgestaan en heb een koude douche genomen. Rillen als een gek, maar oh zo verkoelend. Knalrood!
Gezocht naar flamazine maar deze lag nog bij Dave wegens mijn strijkijzer-brandwonde van vorige week.. Nog maar wat aftersun dan..
6.00 's morgens: toch wat kunnen slapen, terug nekpijn van uren in dezelfde houding te liggen. Besloten om niet te gaan werken, want dat zou toch niet lukken. Een dokter was een beter optie en dat heb ik dan ook gedaan
Resultaat 15 uur later: eerste-graadsverbranding over mijn volledig lichaam, de achterkant al iets meer aangetoast dan de voorkant. Flamazine smeren, flamazine smeren en nog eens flamazine smeren. 2 dagen thuis blijven en zeker 14 dagen niet meer onder de zonnebank kruipen (as if!)
Gelukkig had ik mijn gezicht na 5 minuten afgedekt met een handdoek al staat daar ook wel een lichte blos op..

Ondertussen heb ik dus ook een beschermingslotion gekocht voor de volgende zonnebank-beurt binnen 3 weken ofzo, en een after-zonnebank.
De koppige ik in mezelf wil nog steeds een tint hebben voor ik naar Barcelona vertrek (en liefst een bruine, geen rode!), maar dan op een hele rustige manier. In Barcelona aankomen met een bleke teint en daar verbranden is ook geen oplossing Kheb nog tijd tot augustus, dus ja..

Hoe zeggen ze dat? Wie zijn gat verbrand, moet op de blaren zitten?.. Was het maar alleen mijn gat..

Gloeiende groetjes, van een kreeft met ophokplicht!

En bezint vooraleer ge begint. Of toch: doe wat ik niet gedaan heb: nadenken vooraleer je daden verricht.

17:20 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

15-03-06

Liefde


Soms kan het zo een ingewikkelde kwestie zijn. Terwijl het bij de ene op wieltjes loopt, lukt het bij de ander niet om het spoor recht te trekken, erger nog, geraakt het soms volledig ontspoord.

Er is een periode geweest dat ik overal hetzelfde zag: ontspoorde liefdes, liefdes die hobbelige en kapotte wegen bereden, liefdes die niet op hun eigen spoor bleven..
Ik vond het solidair met mezelf, ik zat toen ook vooral in de shit..”Ik ben niet de enige in zulke situaties... .”
Het versterkt alleszins het groepsgevoel ;o)

Er was toen 1 persoon die me liet blijven geloven in liefde. M’n vriendin D.
Ooit kwam zij haar liefde tegen aan een postkantoor bij haar in de buurt. 2 dagen later waren ze een koppel, ondertussen hebben ze een huisje gebouwd en is ze zwanger van hun 2de kindje.. Natuurlijk hebben zij hun kleine probleempjes, net als ieder koppel heeft, maar nooit weken zij van hun spoor af, steevast railden en railen ze nog steeds vlekkeloos door het leven.
Ik vroeg haar ooit: “D., hoe voel je het als je die ene liefde tegenkomt?”
”Ik weet het niet”, zei ze dan: “dat voel je gewoon, ik kan het niet echt omschrijven, tis een relax gevoel..”
Ze zei me ook altijd dat er wel eentje ergens zou rondlopen voor mij. We fantaseerden dan samen al lacherig over mijn toekomst. Zij geloofde erin, ik niet. Na bijna 2 jaar vrijgezel zijn, begon de hoop op ‘iets fatsoenlijks’ wel lichtjes weg te drijven
”Wie weet”, zei ze een jaartje geleden: “kom jij binnenkort iemand tegen, en gaan jullie volgendjaar samenwonen!”
”Yeah wright”, was mijn gedacht toen: “als Pasen op een vrijdag valt!” Maar stiekem hoopte ik toch ergens een klein beetje.. (Teveel hopen is namelijk niet goed, dan gebeurt er niks.)

Raar is het dan nu ook dat ik kan zeggen dat wij vlekkeloos door het leven railen, kleine hobbeltjes natuurlijk, maar niemand is perfect. We hebben een serieuze valse start gemaakt, dat zeker, maar uiteindelijk hebben we daar meer uit geleerd dan dat we op een jaar als koppel geleerd zouden hebben.
Raar is het dat ik niet kan klagen over mijn geliefde, dat ik amper nog een negatieve trek aan hem kan vinden
Raar is het nu om te horen van: “Zie je wel, ik had het je gezegd!”
Raar is het dat ik nu ook kan zeggen hoe het voelt. Iets wat ik nooit gevoeld heb voorheen, wel dacht te voelen, maar eens je de echte vast hebt, dan pas besef je wat er voorheen niet was..

Het voelt als thuiskomen…

Toen ik D. vroeg: “Voelt het als thuiskomen?”, dacht ze even na en zei ze: “Ja, inderdaad, zo voelt het exact..”

Vriendin J. heeft ook haar jaren van misérie gehad met jongens/mannen. Soms gaf ze de moed volledig op en geloofde ze niet dat er nog iemand was die de moeite waard was om haar hart te stelen..
Soms vocht ze dan weer als een leeuwin om de liefde te behouden die haar niet waard was..
Ze heeft nu ook ongeveer een dik half jaar geleden haar liefde gevonden. Onlangs vroeg ik haar natuurlijk hoe zij het ervoer. Ze omschreef het net hetzelfde als ik het deed: thuiskomen. Zonder nadenken, zonder enige twijfel.
Zalig is het dan toch als nog anderen precies weten wat je bedoelt..Het besef wordt er groter door..

Vriendin N. zit in zak en as, de keerzijde van de medaille heeft zich naar haar toegekeerd. Ik leef ten volle met haar mee, want ik weet waar ze zit. Ik weet wat haar gevoel nu op dit moment is. De radeloosheid, de vastberadenheid dan weer de twijfel, de kilte.. Ik ken ook de koppigheid die er dan in je heerst, de ideeën die in je opborrelen, soms absurd. Zulke dingen vergeet je niet gauw als je er zelf ooit in gezeten hebt…Maar ik begrijp haar. En ik kan niet veel eraan doen. Zeggen dat echte liefde bestaat heeft weinig nut nu, want voor haar was hij haar echte liefde…
Kan ik daar tegenin gaan? Kan ik het beamen? Geen van beiden want ik weet het niet.. Wie ben ik om daar over te concluderen? Ik geloofde ook enkel mijn eigen en niemand anders.. want het voelde zo..
Ze maakten veel ruzie, zij trok teveel haar mond open, hij liep teveel weg.. Fouten die door beiden gemaakt zijn. Zij beseft het. Ik weet niet of hij het beseft. Zij was alleszins zichzelf niet meer, hij waarschijnlijk ook niet.. Hij koos voor zijn pad, zij wil zijn pad nog bewandelen, zij wil eraan werken. Of hij dit wil, weet zij niet, want hij ismomenteel 1 groot raadsel…*Ik brand straks een kaarsje voor je, meid*

Mijn ouders. Nog even en mama zal verhuizen. Ze is druk op zoeknaar een appartement voor haar en mijn zus, straks kan ze naar eentje gaan kijken. Ik blijf bij papa.
Hij voelt zich in de steek gelaten. Ik heb dat zo gevoeld..
Onlangs zei ze me: “Als ik niet zwanger was geworden van jou, wat natuurlijk niet wil zeggen dat je niet welkom was, dan was ik waarschijnlijk nooit met papa getrouwd geweest. Maar vroeger hoorde dat zo..”
En ik moet toegeven dat ik dat eigenlijk wel goed kan geloven. Want ze was nooit haar eigen ik, ze speelde een rol, zo ‘n 23 jaar lang. En lang heeft ze gedacht dat dit zo voor haar weggelegd was, zorgen voor man en kinderen en jezelf op de achtergrond plaatsen. Ze stelde zich nooit de vraag of ze echt gelukkig was.. Zo’n automatisme creëer je op den duur volgens mij, zeker als je al lange tijd afhankelijk bent van een persoon..

Lang ben ik diep vanbinnen kwaad op haar geweest. Waarom?Waarom kunnen we gewoon niet verder gaan als vroeger? Waarom alles in zo’n moeilijke positie plaatsen? Waarom wonden slaan?
Maar dan besefte ik dat het een egoïstische gedachte van me was..
Want je hebt maar 1 leven, en daar moet je het beste van maken. En volgens mij kun je dat niet als je niet jezelf kunt zijn.
Als je nooit eens kunt ‘thuiskomen..’

15:13 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

08-03-06

De tel niet kwijt

Nog 159 nachten slapen tot Barcelona..
Het lijkt wel oneindig.. *zucht*

Zaterdag zijn we naar Batibouw geweest. We hebben onze keuken gekozen, onze badkamer, ons 'dancing flames' haardvuur in de living, onze parket, onze trap, en natuurlijk mogen we het zwembad, de sauna en de wirlpool niet vergeten natuurlijk..
Yeah wright, allemaal schoon en wel, allemaal *aaahh* en *oooohh* maar ook vooral *tsjing*tsjing*

We houden het vooral bij dromen, want met 7.5euro winnen met euromillions kom je niet ver ;o)

20:35 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

06-03-06

Tupperware

Tupperware-avond...Jep, ik kom op de leeftijd dat mensen van mijn leeftijd zulke avondjes organiseren..
Tupperware, Upperdare.. nja, tis allemaal hetzelfde: plastiek kijken ;o) - Met andere doeleinden weliswaar...
Maar naar het schijnt wordt er nu wel iets lekkers gemaakt op zulke demonstraties! En daar doen we het toch voor, niet?

Oma mag morgen terug uit het ziekenhuis! Gelukkig maar! 'En blijf er nu maar eventjes uit hè meiske!'

En een dikke kus voor mijn schat, ik zeg lekker niet waarom! (Omdat hij ne schat is, tiens ;o))


En nog even dit: 'The machinist': super film!

19:11 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-03-06

 

Een hart klopt in het center van mijn borstkas
Vandaag niet naar links, ook niet naar rechts
Een versterkt middelpunt, daar is waar ik ben

Vingers tokkelen klanken uit mijn toetsenbord
Maar woorden passeren niet in mijn hoofd
Warmte in de slokdarm, van boven tot onder

Een witte duif in de lucht
Zwaar steekt ze af tegen de grijze massa

Kan ze sneller vliegen dan de dood?
Of haalt ze haar achteloos in, maakt zij via haar een andere prooi meester

Is ze witter dan een sneeuwvlok?
Is zij zwarter dan een eindeloos gat?

Koud?

Bestaat er nog warmte? Is er nog vuur?
Kan ze de strijd aan met het eeuwige grauw?

Koud!



Mist in mijn hoofd, de zon bestaat niet meer
Ik voel niets…
Enkel liefde voor die ene jongen..De jongen met de schouder..

12:08 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Ola!

Lucia y el sexo, deze film moet je kijken zoals ze uitgebeeld wordt, en verder niet tijdens de film er teveel over nadenken. Gewoon ondergaan …
Een aanrader.

Onze eerste openbare verkoop van bouwgrond hebben we achter de kiezen. Leuke ervaring en zeker om nog eens over te doen ;o)
Ze boden naar onze normen toch iets te veel voor de 5 stukjes grond. Ik weet grotere stukken voor die prijzen. Het was dus niet voor ons voorbestemd. En ons hart lag er niet volledig in, geen getreur. Our search continues.

Het leukste van het afgelopen weekend was toch wel de boeking van ons kleine reisje! 13 augustus trekken we voor 5 dagen richting de ‘city’ van Art Nouveau’er Gaudi en Guëll! Barcelona! Een te vroeg maar dan laat verjaardagsgeschenkje van ons beiden, voor ons beiden! We logeren in het Silken Diagonal Hotel, een design 4-sterretje op wandelafstand van de Sagrada Familia.
Enkele jaren geleden ben ik er 1 dag op uitstap geweest, een soort excursie. Veel gezien maar eigenlijk nog te weinig, wel mn hartje er voor een stukje verloren..
Nog veel te veraf om me er al op te verheugen, maar ik kan er niks aan doen..*zucht

Iets dichterbij en ook een leuk vooruitzichtje is juni! Een weekendje in een super-chalet in de Ardennen met de amigo’s en amiga’s van Dave! Jeuj!! Olé!
Nu het nog kan, moeten we het er van nemen hè! Een mens moet toch iets meer doen dan sparen alleen ;o)<

En laat de zon nu maar uitkomen en alle sneeuwvlokjes doen verdwijnen. Hoe fel ik ook verlang naar mijn donzige warme jas na de zomer, des te meer verlang ik naar blote schouders na januari..

12:08 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende