| Mijn blogje bestaat nu |
|
|
 |
203560 |
|
| Minichat |
|
|
| Met zoveel zijn jullie nu hier! |
|
|
|
Behind a vessel of clouds
A sun wakes up from its lethargy
Refreshes itself with the hot flames of the sun
Makes rainbows..
|
|
I never tried to feel
I never tried to feel this vibration
I never tried to reach
I never tried to reach your eden
|
|
| Linkuitwisseling |
Tuinieren in ons Hofke.
hofke |
|
|
|
Soms kan het zo een ingewikkelde kwestie zijn. Terwijl het bij de ene op wieltjes loopt, lukt het bij de ander niet om het spoor recht te trekken, erger nog, geraakt het soms volledig ontspoord.
Er is een periode geweest dat ik overal hetzelfde zag: ontspoorde liefdes, liefdes die hobbelige en kapotte wegen bereden, liefdes die niet op hun eigen spoor bleven..
Ik vond het solidair met mezelf, ik zat toen ook vooral in de shit..”Ik ben niet de enige in zulke situaties... .”
Het versterkt alleszins het groepsgevoel ;o)
Er was toen 1 persoon die me liet blijven geloven in liefde. M’n vriendin D.
Ooit kwam zij haar liefde tegen aan een postkantoor bij haar in de buurt. 2 dagen later waren ze een koppel, ondertussen hebben ze een huisje gebouwd en is ze zwanger van hun 2de kindje.. Natuurlijk hebben zij hun kleine probleempjes, net als ieder koppel heeft, maar nooit weken zij van hun spoor af, steevast railden en railen ze nog steeds vlekkeloos door het leven.
Ik vroeg haar ooit: “D., hoe voel je het als je die ene liefde tegenkomt?”
”Ik weet het niet”, zei ze dan: “dat voel je gewoon, ik kan het niet echt omschrijven, tis een relax gevoel..”
Ze zei me ook altijd dat er wel eentje ergens zou rondlopen voor mij. We fantaseerden dan samen al lacherig over mijn toekomst. Zij geloofde erin, ik niet. Na bijna 2 jaar vrijgezel zijn, begon de hoop op ‘iets fatsoenlijks’ wel lichtjes weg te drijven
”Wie weet”, zei ze een jaartje geleden: “kom jij binnenkort iemand tegen, en gaan jullie volgendjaar samenwonen!”
”Yeah wright”, was mijn gedacht toen: “als Pasen op een vrijdag valt!” Maar stiekem hoopte ik toch ergens een klein beetje.. (Teveel hopen is namelijk niet goed, dan gebeurt er niks.)
Raar is het dan nu ook dat ik kan zeggen dat wij vlekkeloos door het leven railen, kleine hobbeltjes natuurlijk, maar niemand is perfect. We hebben een serieuze valse start gemaakt, dat zeker, maar uiteindelijk hebben we daar meer uit geleerd dan dat we op een jaar als koppel geleerd zouden hebben.
Raar is het dat ik niet kan klagen over mijn geliefde, dat ik amper nog een negatieve trek aan hem kan vinden
Raar is het nu om te horen van: “Zie je wel, ik had het je gezegd!”
Raar is het dat ik nu ook kan zeggen hoe het voelt. Iets wat ik nooit gevoeld heb voorheen, wel dacht te voelen, maar eens je de echte vast hebt, dan pas besef je wat er voorheen niet was..
Het voelt als thuiskomen…
Toen ik D. vroeg: “Voelt het als thuiskomen?”, dacht ze even na en zei ze: “Ja, inderdaad, zo voelt het exact..”
Vriendin J. heeft ook haar jaren van misérie gehad met jongens/mannen. Soms gaf ze de moed volledig op en geloofde ze niet dat er nog iemand was die de moeite waard was om haar hart te stelen..
Soms vocht ze dan weer als een leeuwin om de liefde te behouden die haar niet waard was..
Ze heeft nu ook ongeveer een dik half jaar geleden haar liefde gevonden. Onlangs vroeg ik haar natuurlijk hoe zij het ervoer. Ze omschreef het net hetzelfde als ik het deed: thuiskomen. Zonder nadenken, zonder enige twijfel.
Zalig is het dan toch als nog anderen precies weten wat je bedoelt..Het besef wordt er groter door..
Vriendin N. zit in zak en as, de keerzijde van de medaille heeft zich naar haar toegekeerd. Ik leef ten volle met haar mee, want ik weet waar ze zit. Ik weet wat haar gevoel nu op dit moment is. De radeloosheid, de vastberadenheid dan weer de twijfel, de kilte.. Ik ken ook de koppigheid die er dan in je heerst, de ideeën die in je opborrelen, soms absurd. Zulke dingen vergeet je niet gauw als je er zelf ooit in gezeten hebt…Maar ik begrijp haar. En ik kan niet veel eraan doen. Zeggen dat echte liefde bestaat heeft weinig nut nu, want voor haar was hij haar echte liefde…
Kan ik daar tegenin gaan? Kan ik het beamen? Geen van beiden want ik weet het niet.. Wie ben ik om daar over te concluderen? Ik geloofde ook enkel mijn eigen en niemand anders.. want het voelde zo..
Ze maakten veel ruzie, zij trok teveel haar mond open, hij liep teveel weg.. Fouten die door beiden gemaakt zijn. Zij beseft het. Ik weet niet of hij het beseft. Zij was alleszins zichzelf niet meer, hij waarschijnlijk ook niet.. Hij koos voor zijn pad, zij wil zijn pad nog bewandelen, zij wil eraan werken. Of hij dit wil, weet zij niet, want hij ismomenteel 1 groot raadsel…*Ik brand straks een kaarsje voor je, meid*
Mijn ouders. Nog even en mama zal verhuizen. Ze is druk op zoeknaar een appartement voor haar en mijn zus, straks kan ze naar eentje gaan kijken. Ik blijf bij papa.
Hij voelt zich in de steek gelaten. Ik heb dat zo gevoeld..
Onlangs zei ze me: “Als ik niet zwanger was geworden van jou, wat natuurlijk niet wil zeggen dat je niet welkom was, dan was ik waarschijnlijk nooit met papa getrouwd geweest. Maar vroeger hoorde dat zo..”
En ik moet toegeven dat ik dat eigenlijk wel goed kan geloven. Want ze was nooit haar eigen ik, ze speelde een rol, zo ‘n 23 jaar lang. En lang heeft ze gedacht dat dit zo voor haar weggelegd was, zorgen voor man en kinderen en jezelf op de achtergrond plaatsen. Ze stelde zich nooit de vraag of ze echt gelukkig was.. Zo’n automatisme creëer je op den duur volgens mij, zeker als je al lange tijd afhankelijk bent van een persoon..
Lang ben ik diep vanbinnen kwaad op haar geweest. Waarom?Waarom kunnen we gewoon niet verder gaan als vroeger? Waarom alles in zo’n moeilijke positie plaatsen? Waarom wonden slaan?
Maar dan besefte ik dat het een egoïstische gedachte van me was..
Want je hebt maar 1 leven, en daar moet je het beste van maken. En volgens mij kun je dat niet als je niet jezelf kunt zijn.
Als je nooit eens kunt ‘thuiskomen..’
|
|
|
15-03-2006, 15:13:53 Tinkerbell
 Reacties (14) |
|
|
Nog 159 nachten slapen tot Barcelona..
Het lijkt wel oneindig.. *zucht*
Zaterdag zijn we naar Batibouw geweest. We hebben onze keuken gekozen, onze badkamer, ons 'dancing flames' haardvuur in de living, onze parket, onze trap, en natuurlijk mogen we het zwembad, de sauna en de wirlpool niet vergeten natuurlijk..
Yeah wright, allemaal schoon en wel, allemaal *aaahh* en *oooohh* maar ook vooral *tsjing*tsjing*
We houden het vooral bij dromen, want met 7.5euro winnen met euromillions kom je niet ver ;o)
|
|
|
|
08-03-2006, 20:35:54 Tinkerbell
Reacties (11) |
|
|
Tupperware-avond...Jep, ik kom op de leeftijd dat mensen van mijn leeftijd zulke avondjes organiseren..
Tupperware, Upperdare.. nja, tis allemaal hetzelfde: plastiek kijken ;o) - Met andere doeleinden weliswaar...
Maar naar het schijnt wordt er nu wel iets lekkers gemaakt op zulke demonstraties! En daar doen we het toch voor, niet?
Oma mag morgen terug uit het ziekenhuis! Gelukkig maar! 'En blijf er nu maar eventjes uit hè meiske!'
En een dikke kus voor mijn schat, ik zeg lekker niet waarom! (Omdat hij ne schat is, tiens ;o))
En nog even dit: 'The machinist': super film!
|
|
|
|
06-03-2006, 19:11:37 Tinkerbell
Reacties (6) |
|
|
Een hart klopt in het center van mijn borstkas
Vandaag niet naar links, ook niet naar rechts
Een versterkt middelpunt, daar is waar ik ben
Vingers tokkelen klanken uit mijn toetsenbord
Maar woorden passeren niet in mijn hoofd
Warmte in de slokdarm, van boven tot onder
Een witte duif in de lucht
Zwaar steekt ze af tegen de grijze massa
Kan ze sneller vliegen dan de dood?
Of haalt ze haar achteloos in, maakt zij via haar een andere prooi meester
Is ze witter dan een sneeuwvlok?
Is zij zwarter dan een eindeloos gat?
Koud?
Bestaat er nog warmte? Is er nog vuur?
Kan ze de strijd aan met het eeuwige grauw?
Koud!
Mist in mijn hoofd, de zon bestaat niet meer
Ik voel niets…
Enkel liefde voor die ene jongen..De jongen met de schouder..
|
|
|
|
01-03-2006, 12:08:53 Tinkerbell
Reacties (2) |
|
|
 Lucia y el sexo, deze film moet je kijken zoals ze uitgebeeld wordt, en verder niet tijdens de film er teveel over nadenken. Gewoon ondergaan …
Een aanrader.
Onze eerste openbare verkoop van bouwgrond hebben we achter de kiezen. Leuke ervaring en zeker om nog eens over te doen ;o)
Ze boden naar onze normen toch iets te veel voor de 5 stukjes grond. Ik weet grotere stukken voor die prijzen. Het was dus niet voor ons voorbestemd. En ons hart lag er niet volledig in, geen getreur. Our search continues.
Het leukste van het afgelopen weekend was toch wel de boeking van ons kleine reisje! 13 augustus trekken we voor 5 dagen richting de ‘city’ van Art Nouveau’er Gaudi en Guëll! Barcelona! Een te vroeg maar dan laat verjaardagsgeschenkje van ons beiden, voor ons beiden! We logeren in het Silken Diagonal Hotel, een design 4-sterretje op wandelafstand van de Sagrada Familia.
Enkele jaren geleden ben ik er 1 dag op uitstap geweest, een soort excursie. Veel gezien maar eigenlijk nog te weinig, wel mn hartje er voor een stukje verloren..
Nog veel te veraf om me er al op te verheugen, maar ik kan er niks aan doen..*zucht
Iets dichterbij en ook een leuk vooruitzichtje is juni! Een weekendje in een super-chalet in de Ardennen met de amigo’s en amiga’s van Dave! Jeuj!! Olé!
Nu het nog kan, moeten we het er van nemen hè! Een mens moet toch iets meer doen dan sparen alleen ;o)<
En laat de zon nu maar uitkomen en alle sneeuwvlokjes doen verdwijnen. Hoe fel ik ook verlang naar mijn donzige warme jas na de zomer, des te meer verlang ik naar blote schouders na januari..
|
|
|
|
01-03-2006, 12:08:35 Tinkerbell
Reacties (4) |
|
|
And I could write a song
a hundred miles long
Well that's where I belong
and you belong with me
...
Let's get swallowed in the sea
The killer in me is the killer in you
My love
I'll send this smile over to you
|
Vorige pagina
