31-08-05

Wat baten kaars en bril...

Bedankt voor degenen die voor me geduimd hebben, maar het heeft niet veel uitgehaald..
Deze morgen dan 10 minuten vroeger aangekomen op mn werk om te gaan ‘klappen’ Alles op een fatsoenlijke manier verteld wat er op mijn lever lag. Er werd vrij goed op gereageerd en ik dacht dat ik wel iets bereikt had. Maar de baas wou toch nog eens even met mijn andere collega’s praten erover. Ok dan. Mijn collega B. vertelde natuurlijk hetzelfde, hij voelt het ook hetzelfde als mij. Je moet weten dat we momenteel met 3 zijn voor vloeren en 3 voor wanden. Wanden hebben niks met vloeren te maken ook al zitten we op dezelfde plaats. Maar soit, ook zij werden gehoord. En snul natuurlijk niet, ja logisch). Dus in principe 2 vloeren-mensen, 3 wanden..
Het probleem is ook dat we hier in de vloeren te weinig werk hebben. Waarbij het dan nog eens onrechtvaardig verdeeld word. Heel moeilijk uit te leggen, maar op dat vlak was de baas wel blij dat ik dat kwam vertellen. En te weinig werk mondt uit tot lui worden, laks worden, nonchalant worden. Ik sta liever op scherp in mijn job, blijf liever aan de gang dan iedere dag een halve dag met mn duimen te draaien.Als ik dan zeg dat snul in principe hier niet nodig is daar we het al goed gedaan krijgen met 2 zonder collega C. dan is er toch duidelijk een tekenaar teveel hè. En daar hij dan echt niet bekwaam is..Het loopt hier echt onrechtvaardig en ik begin me manusje van alles te voelen.. De hand wordt hem boven het hoofd gehouden.
Maar soit, nadat de baas met alle collega’s gebabbeld had, moest ik terug bij hem komen. Kreeg ik te horen dat de meerderheid toch wel vind dat ik overdrijf. Niet letterlijk gezegd, maar het kwam erop neer. De wanden-mensen zeggen natuurlijk dat ze zich niet ergeren, dat ze hem wel ne rare vinden en eene die niet in de groep past, maar op professioneel vlak hebben zij geen problemen ermee. E. zei dat ze zich dat niet in haar hoofd steekt, dat ze al genoeg zorgen thuis heeft. En daar geef ik haar gelijk in. K. heeft me het mes in de rug gestoken, wat ik niet verwacht had. En G. kon er er ook niet veel over zeggen. En ja, B. dat heb ik gezegd, dezelfde mening. Maar hij nam alle meningen even serieus en concludeerde dat dus.. Hij kan hem niet buitengooien. Zeker niet zolang C. niet terug uit verlof is. Ik zei dat ik dat ook niet verwachtte maar dat ik wel iets verwachtte als ze terug was, dat het niet van de baan geschoven word. Waarop hij zei dat we dan nog moeten afwachten, zien of er echt te weinig werk is om alle tekenaars tegoei aan de draai te houden. Ik zei dat er nu zonder C. al te weinig werk was.. Daarop zei hij weer dat er iemand langdurig ziek (de oudste onder ons is 32…?!) kan vallen, of dat er weer iemand zwanger is (ik ben nog de enige die geen kinderen heeft en er nog wil) ..
We hadden die discussie voor de gesprekken gehad en hij blijft bij die argumenten, ze zijn alleen versterkt door K. en volgens hem door de anderen ook. Ik zei dan dat als er echt iemand ziek moet vallen, dat ze niet genoeg aan snul gaan hebben als het echt zo druk gaat worden als hij meent.. Dat werd afgewimpeld, mensen maken fouten zegt hij dan (maar niet zoveel!)

Conclusie: volgens mij gaat er geen reet gebeuren, ook niet als C. terug is. Wij gaan hier blijven met onze vingers draaien. En hij gaat hier mogen blijven de onbekwame uithangen.
Wat heb ik geleerd?:
Collega’s zijn zeker niet altijd je vrienden. Op het werk is het ieder voor zich en als het moet, gaan sommigen over lijken.
Je kan zeggen wat je wilt, wat de baas in gedachten heeft, zal zo blijven, dat krijg je er met geen stokken uit.
Enkel nog aan mezelf te denken hier dus. En snul zijn plan laten trekken en hem zijne shit zelf laten oplossen (dat heb ik ook tegen de baas gezegd, hij zei dat dat goed was)
En het me zeker niet aantrekken dat er mensen gaan zijn die over 5 jaar of zo letterlijk hun plafond op hun kop gaan krijgen. Met alle gevolgen vandien..
Nooit zeggen dat ik ander werk zou kunnen gaan zoeken, zonder bewijzen te hebben daarover. Ik zag aan hem dat hij er geen zier van geloofde.

De toekomst?:
Nja, momenteel teleurgesteld en niet goed weten wat doen. Het enige dat ik weet is dat ik vanaf vandaag een “Ikke, ikke en de rest kan stikken”-mentaliteit op het werk aanneem.
En dan eens kijken wat er allemaal voor bouwkundig tekenaars op de markt is (veel, kheb al een paar keer vlugvlug gecheckt)
Ik geef het maximum nog tot einde dit jaar, daar C. begin november terugkomt. Is er dan niks veranderd dan staat mijn besluit zeker vast.

12:02 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

:s gelukkig dat ik nog ff kan studeren :)

Gepost door: Anne | 31-08-05

been there, done that je weet het al...
ik begrijp je volledig
welkom in het land van de werkenden...
maar vergeet niet... overal is er iets, overal...
het is voor jezelf afwegen wat en hoe...
ik ben uiteindelijk vertrokken omdat ze me van ergens anders zijn komen halen... (en het een overgangssituatie was)... Vanaf oktober stap ik ook terug in een nieuw bootje... En dat word spannend... Maar zonder problemen, neen, dat verwacht ik niet... Maar bazen en coördinatie, dat is een groot probleem... Human Resource Management... Daar zouden ze allemaal iets van kunnen leren, en als ze dat door hebben, dan is het zo dat er niemand hoeft te komen zagen, dat ie dat zou zien... Duim voor me dat ik af en toe die zaken doorprik... Soms heb ik er schrik voor... En dan droom ik van mensen als jij die het me zouden komen vertellen. X

Gepost door: ac | 31-08-05

sja Erg dat het zo gegaan is. Collega's denken inderdaad meestal aan zichzelf en in zulke gevallen zullen ze niet rap iemand steunen denk ik om niet aanzien te worden als degene die problemen heeft met iemand anders. Jammer maar zo is het wel vrees ik.

Volhouden dus - al weet ik zelf dat dat niet gemakkelijk is.

Gepost door: Young Crazy Fool | 31-08-05

Grrr... Komt me bekent voor, heb ooit eens hetzelfde of toch iets in die stijl voorgehad en ik kreeg nog het deksel op de neus dat mijn mening van geen tel was omdat hij de baas was... de kortzichtige zak, ja ik durf zelfs het woord schrijven.
De collega's dan, t'ja dit is ook zo iets he. Ik stem me al meer dan tevreden dat ik er eentje heb waar ik kan op bouwen als er eens iets fout loopt en ik een beetje feedback nodig heb, alzowel op het gebied van werk of dingen die niet lopen zoals je wil in je privè, altijd kunnen we in volle vertouwen bij elkaar terecht. Met als resultaat dat we nu associaal worden genoemd door de anderen. Maar waar het vertrouwen zoek is kan er toch geen vrienschapsband meer zijn??? Wij hebben het op dit gebied al lang opgegeven om dit nog kenbaar te maken en hebben eigenlijk in stilte medeleiden met de arme stakkers ;-)

Gepost door: justin | 31-08-05

Ik ken het gevoel Op 09/03 poste ik een gelijkaardig verhaal. Ondertussen gaat alles weer z´n gangetje. Positieve van de situatie is dat ik nu duidelijk weet wat ik aan hem heb en dus enkel op profesioneel vlak met hem communiceer. Voor de rest kan ´m de *** op.

Gepost door: fire | 31-08-05

gebt gelijk maar staar u er ni blind op: er zijn nog genoeg andere dingen int leven.
als ik zowiets tegenkom (al werk ik nog niet) dan werp ik me op 't werk/studies...
liefs
Daphné

Gepost door: Daphné | 01-09-05

Hi beste tinkerbel, je 25000 ste is hier Heb niet alleen een kaars gebrand voor je, zelfs mijn snor is in de
vlammen opgegaan. Sukses


Groeten....somebody

Gepost door: somebody | 30-09-05

De commentaren zijn gesloten.