15-03-06

Liefde


Soms kan het zo een ingewikkelde kwestie zijn. Terwijl het bij de ene op wieltjes loopt, lukt het bij de ander niet om het spoor recht te trekken, erger nog, geraakt het soms volledig ontspoord.

Er is een periode geweest dat ik overal hetzelfde zag: ontspoorde liefdes, liefdes die hobbelige en kapotte wegen bereden, liefdes die niet op hun eigen spoor bleven..
Ik vond het solidair met mezelf, ik zat toen ook vooral in de shit..”Ik ben niet de enige in zulke situaties... .”
Het versterkt alleszins het groepsgevoel ;o)

Er was toen 1 persoon die me liet blijven geloven in liefde. M’n vriendin D.
Ooit kwam zij haar liefde tegen aan een postkantoor bij haar in de buurt. 2 dagen later waren ze een koppel, ondertussen hebben ze een huisje gebouwd en is ze zwanger van hun 2de kindje.. Natuurlijk hebben zij hun kleine probleempjes, net als ieder koppel heeft, maar nooit weken zij van hun spoor af, steevast railden en railen ze nog steeds vlekkeloos door het leven.
Ik vroeg haar ooit: “D., hoe voel je het als je die ene liefde tegenkomt?”
”Ik weet het niet”, zei ze dan: “dat voel je gewoon, ik kan het niet echt omschrijven, tis een relax gevoel..”
Ze zei me ook altijd dat er wel eentje ergens zou rondlopen voor mij. We fantaseerden dan samen al lacherig over mijn toekomst. Zij geloofde erin, ik niet. Na bijna 2 jaar vrijgezel zijn, begon de hoop op ‘iets fatsoenlijks’ wel lichtjes weg te drijven
”Wie weet”, zei ze een jaartje geleden: “kom jij binnenkort iemand tegen, en gaan jullie volgendjaar samenwonen!”
”Yeah wright”, was mijn gedacht toen: “als Pasen op een vrijdag valt!” Maar stiekem hoopte ik toch ergens een klein beetje.. (Teveel hopen is namelijk niet goed, dan gebeurt er niks.)

Raar is het dan nu ook dat ik kan zeggen dat wij vlekkeloos door het leven railen, kleine hobbeltjes natuurlijk, maar niemand is perfect. We hebben een serieuze valse start gemaakt, dat zeker, maar uiteindelijk hebben we daar meer uit geleerd dan dat we op een jaar als koppel geleerd zouden hebben.
Raar is het dat ik niet kan klagen over mijn geliefde, dat ik amper nog een negatieve trek aan hem kan vinden
Raar is het nu om te horen van: “Zie je wel, ik had het je gezegd!”
Raar is het dat ik nu ook kan zeggen hoe het voelt. Iets wat ik nooit gevoeld heb voorheen, wel dacht te voelen, maar eens je de echte vast hebt, dan pas besef je wat er voorheen niet was..

Het voelt als thuiskomen…

Toen ik D. vroeg: “Voelt het als thuiskomen?”, dacht ze even na en zei ze: “Ja, inderdaad, zo voelt het exact..”

Vriendin J. heeft ook haar jaren van misérie gehad met jongens/mannen. Soms gaf ze de moed volledig op en geloofde ze niet dat er nog iemand was die de moeite waard was om haar hart te stelen..
Soms vocht ze dan weer als een leeuwin om de liefde te behouden die haar niet waard was..
Ze heeft nu ook ongeveer een dik half jaar geleden haar liefde gevonden. Onlangs vroeg ik haar natuurlijk hoe zij het ervoer. Ze omschreef het net hetzelfde als ik het deed: thuiskomen. Zonder nadenken, zonder enige twijfel.
Zalig is het dan toch als nog anderen precies weten wat je bedoelt..Het besef wordt er groter door..

Vriendin N. zit in zak en as, de keerzijde van de medaille heeft zich naar haar toegekeerd. Ik leef ten volle met haar mee, want ik weet waar ze zit. Ik weet wat haar gevoel nu op dit moment is. De radeloosheid, de vastberadenheid dan weer de twijfel, de kilte.. Ik ken ook de koppigheid die er dan in je heerst, de ideeën die in je opborrelen, soms absurd. Zulke dingen vergeet je niet gauw als je er zelf ooit in gezeten hebt…Maar ik begrijp haar. En ik kan niet veel eraan doen. Zeggen dat echte liefde bestaat heeft weinig nut nu, want voor haar was hij haar echte liefde…
Kan ik daar tegenin gaan? Kan ik het beamen? Geen van beiden want ik weet het niet.. Wie ben ik om daar over te concluderen? Ik geloofde ook enkel mijn eigen en niemand anders.. want het voelde zo..
Ze maakten veel ruzie, zij trok teveel haar mond open, hij liep teveel weg.. Fouten die door beiden gemaakt zijn. Zij beseft het. Ik weet niet of hij het beseft. Zij was alleszins zichzelf niet meer, hij waarschijnlijk ook niet.. Hij koos voor zijn pad, zij wil zijn pad nog bewandelen, zij wil eraan werken. Of hij dit wil, weet zij niet, want hij ismomenteel 1 groot raadsel…*Ik brand straks een kaarsje voor je, meid*

Mijn ouders. Nog even en mama zal verhuizen. Ze is druk op zoeknaar een appartement voor haar en mijn zus, straks kan ze naar eentje gaan kijken. Ik blijf bij papa.
Hij voelt zich in de steek gelaten. Ik heb dat zo gevoeld..
Onlangs zei ze me: “Als ik niet zwanger was geworden van jou, wat natuurlijk niet wil zeggen dat je niet welkom was, dan was ik waarschijnlijk nooit met papa getrouwd geweest. Maar vroeger hoorde dat zo..”
En ik moet toegeven dat ik dat eigenlijk wel goed kan geloven. Want ze was nooit haar eigen ik, ze speelde een rol, zo ‘n 23 jaar lang. En lang heeft ze gedacht dat dit zo voor haar weggelegd was, zorgen voor man en kinderen en jezelf op de achtergrond plaatsen. Ze stelde zich nooit de vraag of ze echt gelukkig was.. Zo’n automatisme creëer je op den duur volgens mij, zeker als je al lange tijd afhankelijk bent van een persoon..

Lang ben ik diep vanbinnen kwaad op haar geweest. Waarom?Waarom kunnen we gewoon niet verder gaan als vroeger? Waarom alles in zo’n moeilijke positie plaatsen? Waarom wonden slaan?
Maar dan besefte ik dat het een egoïstische gedachte van me was..
Want je hebt maar 1 leven, en daar moet je het beste van maken. En volgens mij kun je dat niet als je niet jezelf kunt zijn.
Als je nooit eens kunt ‘thuiskomen..’

15:13 Gepost door Tinkerbell | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Commentaren

ondanks het feit dat ik mezefl de wanderer noem, iemand die doolt door het leven op zoek naar een "thuis" toch negeer ik het licht als ik zeg dat ik geen thuis heb, ik heb wel een thuis en ik kom wel thuis
net zoals zovele loners, overal is er een thuis, bij de een staat er een stella bij de ander een spaanse fury :D

Gepost door: lord cms | 15-03-06

Hey Tink Een van uw schoonst geschreven stukskes tot nu toe. Er is heel duidelijk diep en lang over nagedacht.

Gepost door: liza | 15-03-06

Lieve Tinkie ... Herinner je je nog die avond @ the movies, bij een cocktailke praten over het leven en natuurlijk de mannen ... we hadden ze niet nodig ;-)
maar wat ben ik blij dat jij die ene bent tegengekomen! Ik blijf (ook een beetje dankzij jou) ook hopen op iets moois voor mezelf ... someday I'll find love maar voorlopig blijft het bij de liefde voor mijn allerliefste vriendjes & vriendinnetjes (die natuurlijk ook zeer mooi is, maar toch niet hetzelfde ...) :-) Thanks for being you!

Gepost door: Dana | 15-03-06

Mooi geschreven ... ... weet eigenlijk niet wat zeggen, enkel en alleen ... merci. :o)

Gepost door: Ikke | 15-03-06

@ CMS Inderdaad, CMS. Zolang je jezelf maar kunt zijn, daar heb je niet persé iemand voor nodig :o)

Gepost door: Tinkerbell | 15-03-06

Mooi.. .. geschreven. Ik treed Liza bij!

Gepost door: Mystic Flower | 15-03-06

Mooi Dat jij dat dekseltje ging vinden, daar heb ik nooit aan getwijfeld. Van je ouders blijf ik erg jammer vinden. Gelukkig heb je der zo´n nuchtere kijk op.

Gepost door: fire | 15-03-06

idd, het voelt als thuiskomen... Spijtig genoeg kunnen ze ook terug vertrekken :s

Gepost door: Anne | 16-03-06

idd Je slaat nagels met koppen. Net alsof ik mijn eigen gedachten lees. Al zit ik nu in je vroegere fase. Hoop dat ik ook gauw terug kan thuiskomen en blijven

Gepost door: Piranake | 17-03-06

thuiskomen. Laten thuiskomen, das mooi gezegd.
Ik ben nog op zoek. Letterlijk en figuurlijk. Ik weet nog niet wat ik wil, en wandel maar rond.
Ik hoor de laatste tijd dat de mensen zo rap vooruit gaan, en een huisje huren/kopen. Geef mij eerst wat jeugdherbergen, daarna zoek ik wel een vast home.....

Succes met de ouders! Hopelijk worden ze gelukkig, en lachen ze veel!

Gepost door: tilde | 18-03-06

dat is echt zeer mooi geschreven tinkie... ik denk dat ik aan het thuiskomen ben op dit moment, niets is nog zeker, maar met elke stap die ik zet voel ik me steeds beter en beter... mijn thuis komt dichter en dichter :)
ik hoop net zoals tilde dat je ouders ook weer gelukkig worden en dat ze idd weer gaan lachen en genieten van het leven!

Gepost door: sfie | 23-03-06

Thuiskomen bij jou thuis of bij mij thuis? :o)

Gepost door: Dafke | 24-03-06

. en ooit zal ook ik thuiskomen... hoop ik toch :) (maar niet te veel want dat is ook niet goed ;))

Gepost door: ghandi | 07-04-06

Jaaah, thuiskomen, we blijven er altijd in geloven. Eerst thuiskomen bij jezelf, voor je kan thuiskomen in de liefde. Die prins op het witte paard, dat hoeft echt geen sprookje te zijn. Ik kijk er al naar uit :)

Gepost door: Twinkeltje | 09-01-08

De commentaren zijn gesloten.