21-12-07

Trouwen

U2KGECAG62Y33CAX6SYUICAKLUDOTCA0PVFKDCAS8587TCA4GUE78CA7J92R8CAG92XPFCA2DEY16CAREDMUICAQAK2E3CA8FQZ2CCADRLXKECAB7KZI8CA7Z1UB3CA92IDP4CA8C1YTRCAS4UC5JEn zo zijn we aangekomen op het onderwerp trouwen. Meligheid troef!

Nog geen jaar geleden mijn grootste nachtmerrie (lichtjes overdreven)
Van: "Ik, trouwen?? Van z'n leven niet! Dat staat niet in mijn woordenboek!" tot "Dat kost toch veel te veel geld!"
De scheiding van mijn ouders deed er ook geen goed aan, het voedde de mening alleen maar meer."

Tot in augustus...

4 huwelijken hadden Dave en ik op onze agenda staan. Op 2 maanden tijd. Mijn 3 vriendinnen en Dave zijn broer. En het toeval wou dan ook nog dat Dave zijn broer en één van de 3 vriendinnen op juist dezelfde dag trouwden.
Allereerst was er mijn nicht/beste vriendin J. Zij staat hier ook in deze blog beschreven, had toen een foute relatie dat ze gelukkig op tijd heeft ingezien. Ze is dan terug een tijdje vrijgezel geweest en kwam pats-boem-bang op een dag G. tegen. Nog geen half jaar later waren ze verloofd en nu gelukkig getrouwd. Ik geloof ook in dit koppel, ze vullen elkaar aan.
Maar om terug te komen op het trouwen zelf. Die dag was een dag dat mijn mening veranderde. Ik zag haar van de trappen van het stadhuis 'schrijdden' en kreeg tranen in m'n ogen. Ze straalde enorm en zag er super-gelukkig uit. De hele dag heeft ze duimpjes opgestoken naar mij, zeggende:"Het is echt fantastisch".
En dat was het ook.
Diezelfde dag nog heb ik tegen Dave gezegd: "Dit wil ik ook, het maakt echt een verschil, dat voel je gewoon."
Hij dacht: "Dit zal wel van voorbijvliegende aard zijn, haar kennende." Ik ben inderdaad wispelturig. Maar niet op vlak van liefde..

Na het laatste huwelijk, dat van zijn broer en mijn vriendin (waar ik helaas niet aanwezig kon zijn daar Dave en zijn broer dus van oost-vlaamse makelij zijn) was mijn mening nog steeds niet veranderd en dat is nog steeds zo.
Het feit dat ons erf-recht-systeem op bepaalde vlakken zo ingesteld is dat je enkel als gehuwden een deel van elkaar erft (tenzij je bij de notaris een testament laat opmaken) heeft er ook wel mee te maken. Voor feitelijk samenwonenden zijn ze nog niet zo ver, dat kan nog enkele jaren duren dat het op dat vlak hetzelfde is als getrouwd zijn.

Maar vooral, volgens mij maakt het degelijk wel een verschil. Het kunnen zeggen: "Ik ben zijn vrouw, hij is mijn man", het gevoel hebben van nog dichter bij elkaar te staan, en ik kan blijven opnoemen. Gelukkig getrouwden onder jullie zullen wel weten wat ik bedoel.
Mijn vriendinnen zijn dan nog stuk voor stuk bezig dat we het gewoon moeten doen, dat het gewoon de mooiste dag uit je leven is en dat ik dat zeker niet zou willen missen.. Mijn kopke 'zot' maken, kunnen ze goed ;o)
En ja, natuurlijk weet ik wel dat ik me ook niet té-veel illusies moet maken, het kan altijd verkeerd lopen. Maar is het niet zo dat de helft van de koppels gewoon te weinig vechten voor hun relatie? Eens stopt het, maar tegenwoordig gaan sommigen toch voor een scheet uit elkaar...

Dave heeft nooit echt ja of nee gezegd op trouwen. Voor hem maakt het niet zoveel uit, als hij maar bij mij kan zijn (knipoog naar hem). Hij zegt wel niet uitdrukkelijk dat hij wil trouwen, hij zegt wel dat het een verrassing moet zijn als hij het vraagt. Hij heeft een idee in zijn hoofd en dat wil hij zo uitvoeren. Het moet niet tussen de soep en de patatten gebeuren, maar op een speciaal moment. Of helemaal niet zegt hij er dan achter met een glimlach.. Hij wil het écht wel spannend houden. Ik ben eens benieuwd..
Er is geen haast bij. Zolang ik maar bij hem kan zijn, ben ik al content. Is het vandaag niet, dan is het morgen. We shall see!

En aan Dafke: "Voilakes, nu zijt gij gevrijwaard van het gezaag erover. LOL!!"

10:03 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-12-07

Dafke

dyn006_small150_148_116_jpeg_37788_d37c94b20f4cd2e0aa2ac1fc323d9052Grappig! Ik las net mijn allereerste berichtje hier in mijn blogje terug! Het gaat over de 2 hondjes die iedere dag aan de overkant van het kanaal ,aan mijn werk, met hun baasje wandelen. Die we "Tinker" en "Bell" gedoopt hadden. Deze hondjes zijn er dus nog steeds! Iedere dag! Iedere middagpauze!
En het scheten-verhaal is ook nog steeds niet veranderd. Nog steeds tot mijn ergernis, hoor. Het zijn nog steeds dezelfde varkens al zijn ze ondertussen 3 jaar ouder.
Maar dit terzijde.

Als je dan je blogje zo eens terug overloopt (en enkele reacties terugleest) is het toch raar hoe het allemaal kan lopen. Zo is Dafke/Ekfad, mijn teerbeminde geliefde sinds 2 en half jaar, al vanaf het prille begin een lezer en af en toe commentator geweest.
Heb ik, voordat er zelfs nog maar sprake was van verliefde gevoelens, zonder hem zelfs ooit gezien te hebben, hem al eens beschreven als een zielsverwant die ik al m'n hele leven en vorige levens (als die er zijn) kende.
Heb ik het gehad over mijn levensmoto (Als ik morgen dood ga, heb ik een mooi leven gehad) dat hij gebruikt had in één van zijn tekstjes.
Heb ik een paar reacties terug gevonden waar ik hem helemaal in herken.
Vond ik teksten terug van het willen vinden van die romantische liefde, hopend dat Hij zo zou worden zoals in mijn gedachten, en bleek gewoon dat hij die Hij was die diezelfde gedachten mee zat te lezen.
Hij zal me af en toe wel een zaag gevonden hebben. Vind ik van sommige van mijn tekstjes ook, al zijn er ook lachwekkende bij. Hij vindt dat trouwens nu ook af en toe, in real life! LOL (Maar waarheid als een koe)

Ik zie hem doodgraag, mijn dafke/ekfad/dekfad/Dave'ke. Geen dag heb ik spijt van deze blog en dat ik Hem heb mogen leren kennen.

Als ik dan mijn ex-verhaal teruglees, dan is gewoon duidelijk wat het verschil is tussen liefde en échte liefde.

Mijn venteke, de dag dat jij mij een ring voorschoteld, zeg ik vol overtuiging: ja!!

12:05 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-12-07

Tinkerbells and no snowflakes

A1E05CAO91VCSCAN9461ACAVE4PVOCA3E9EHHCACH64XUCAC37BI3CA92WKHYCA1WDYAPCADW3CK2CAU89BWYCAQ4C8NSCADGQNKACAWCO0WRCAHU37OPCAXZARXTCA6YEETECA6ZN00ECAXLW8N7December 2007.
Weer een jaar gepasseerd.

Eindelijk, na een 200-en dagen hard werken, heb ik dan toch nog eens wat vrije tijd tijdens mijn werkuren. Het is aftellen naar het verlof nu (volgende week: 2 weken!!! Jeuj)

Voor de fun heb ik eens alle blogjes bekeken die nog in mijn blog gelinkt staan.
De helft heeft het bloggen opgegeven (includes me), de andere helft raakt niet uitgeschreven (you go!)
De helft van die helft heeft gewoon zijn blogje gewist, verwijderd, de rug toegekeerd, waarschijnelijk onder de noemer: nieuw leven, het oude wissen.
Of is de blog ontdekt door 'onbevoegden'..
Ik zou het nooit kunnen, mijn eigen schrijfseltjes weg doen.
Mijn zielenroerselen en zagenissen wegflikkeren...
Ik heb geen dagboek van papier en karton, enkel dit, en de herinneringen in mijn geheugen.
Maar die vervagen, veel sneller dan ik zelf besef.

Het is echt leuk om eens terug te komen piepen: "ah ja, dat heb ik ook nog gedaan of meegemaakt!"
Een lach een traan, het maakt niet uit, ik wil het gewoon niet laten verdwijnen.

Het is ook leuk om nog eens te piepen in het leven van die andere bloggers die je kent, en al een tijdje niet meer gezien heb. Of onlangs nog hebt gezien. Of die je enkel kent van te lezen...

En dan te merken dat je zelf nog in die linkenlijst staat..
(komen er soms nog piepen misschien..?)

Misschien start ik wel opnieuw, misschien ook niet..
Laten we zeggen dat ik niet gauw definitief, voorgoed, voor altijd zal stoppen..
en dat ik mijn blogje voor niets of niemand zal doen laten verdwijnen..

15:15 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |