20-02-08

Afterkick

Gisteren ondekte ik dat er nog iets van me weg was. Alles afgezocht maar niet gevonden en een paar dagen voor de inbraak heb ik het nog gedragen... waarschijnelijk lag het zichtbaar in de badkamer

Eindelijk eens een beetje kunnen huilen. Iets dat ik altijd gemakkelijk kan, maar sinds die dag zat ik te geblokkeerd, denk ik.
Het heeft me goed gedaan..

08:33 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-02-08

Inbreuk/inbraak

Als er nu een stokje bestond met de vraag: 'Wat is het spannendste/ beangstigendste/meest schokkende dat je ooit meegemaakt hebt?', dan heb ik daar een nu een goed antwoord op..

Vorige vrijdag, mooie dag, weekend voor de deur reed ik op mijn gemakske naar huis, content dat ik weer 2 dagen mocht uitslapen, genieten van het amper verplichtingen hebben (behalve dan mij bezighouden met mijn bussinesplan) en het mooi weer dat de komende 3 dagen zou aanhouden.

Was dat even een illusie..

Ik kwam aan de deur van mijn appartement, nam de klink vast om mijn sleutel in het slot te steken, maar deze bleek al open te zijn. Ik dacht: "Dave zal wel al thuis zijn en vergeten te sluiten." (Wij sluiten altijd onze deur, ook al zijn we beiden thuis)
Ik doe de deur open en zie het licht in de badkamer schijnen. "Hij zal wel op het toilet zitten", dacht ik. En ik zei "Hey"

Ineens komt er iemand uit de bureau gewandeld die helemaal niet beantwoordde aan het profiel van Dave. Iemand die ik totaal niet kende. Ik schrok me dood, verstijfde, kon niets meer uitbrengen. Die gast kwam op me af met zijn vinger voor zijn mond en deed 'sjjjtttt'. Ik dacht dat ik ter plekke ging sterven en slaakte een kreet die hard leek maar volgens mij meer gedrukt was dan ik wou. Hij zette het op een lopen richting de traphal. Ik weet niet waarom maar ik ging hem achterna. Het was zo'n reflex die in me opkwam toen ik zijn rug zag: waarschijnelijk was ik pisnijdig dat er iemand in onze leefruimte zat die er niet hoorde te zijn. Maar gelukkig besefte ik algauw dat ik toch niets kon doen en alleen maar mezelf in gevaar zou brengen.
Ik heb mijn gsm genomen en 101 gebeld, de oproep gedaan en terwijl liep ik richting mijn balkon om te zien of hij in een auto zou stappen. Hij wandelde (idd wandelen!!!) richting het park, dus ben ik naar de living gerend en van daaruit kon ik zien dat hij het park in liep (nu wel!!)
Ondertussen naar Dave gebeld in volle hysterie, hij was juist uit zijn trein gestapt.
En toen zag ik pas wat voor een ravage die rotzak aangebracht had.
In de living, de lades van de tv-kast volledig doorzocht. In de slaapkamer lagen alle kleren over de grond verspreid, onze ondergoedlades volledig door elkaar gehaald, de lades langs ons bed volledig leeg gehaald, alles doosjes open gedaan, alles lag verspreid over het bed. In de badkamer lag alles op de grond, zelfs mijn make-up lag verspreid over de vloer. En in het bureau was hij net begonnen..
Geluk bij een ongeluk: hij had het tasje (een kledingstasje dat hij uit onze kleerkast genomen had) gevuld met spullen om mee te nemen, laten staan. Al het kleine dat waardevol was, stak daarin. Behalve dat eene erfstuk, het enige erfstuk (nu ja, ik had het op mijn geboortedag gekregen) van mijn grootmoeder had hij mee. Het enige waardevolle materialistische stuk dat ik had. Nu heb ik niets meer van haar....

Voordat ik een inzinking kon krijgen, stond de politie aan de deur. Zij hebben een PV opgesteld, ik heb een beschrijving kunnen geven. Hij had geen bivakmuts op, dus ja... Het was een gewoon persoon. Iemand die je iedere dag op straat tegen komt. Geen marginaal, geen junk, gewoon eene gast..
Niet veel later kwam Dave binnen, hem kon het allemaal niet zo schelen, hij was gewoon content dat ik niets had. Voor hem betekend alles gewoon niks als ik maar in orde ben...
Een forensisch inpecteur is langs geweest, ik hoop dat hij sporen heeft kunnen vinden. En dat hij dan ook geregistreerd staat bij het gerecht...
Maar van de andere kant heb ik dan liever dat hij handschoenen aanhad, want hij heeft wel met die vuile poten aan onze spullen gezeten.. Jammer genoeg heb ik dat niet gezien toen hij 'sjjjjjtttt' op me deed. Ik zag enkel zijn ogen..
Het slot was geforceerd, dat had ik niet gezien toen ik binnen kwam, hij heeft er maar 30 seconden voor nodig gehad...
Ondertussen gaat het al wat beter met me, maar ik ben nog steeds nerveus, alert en paranoia. Ik schrik van het minste en heb momenten dat ik echt kwaad ben. Ik zie constant dezelfde beelden voor mijn ogen en dan hem zijn ogen die in de mijne priemen...

Wie breekt er nu in rond 17:00 als iedereen thuis komt van werken??? Ik had hem liever niet gezien, maar het kan dan wel weer helpen om hem te vinden.. Allemaal tegengestelden..

Ik hoop gewoon dat ik dit nooit meer meemaak en ik wens het zeker niemand toe. Want zij die zeggen: "Als die voor mij staat, doe ik dit of dat!" Geloof me, je beseft niet wat je doet. Het is niet in te schatten..

12:09 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

06-02-08

Stap 2

De info-avond was zeer interessant.
Ik weet nu waar ik moet beginnen.
Met stap 2 dus: een business-plan opstellen!

16:31 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |