16-07-08

Water, zwemmen en lessen.

Soms moet je echt wel watertjes doorzwemmen in je leven.

Ik start morgen nl. aan mijn laatste volledige werkdag .. (vrijdag gaan we in verlof, dus voormiddag werken en namiddag bbq)
Het voelt een beetje raar, maar ik ga vooral opgelucht zijn.
De grootste reden daarvoor is gewoon een ‘jammere’ reden. Mijn naaste collega’s, waar ik 8 jaar 9 uur per weekdag mee heb doorgebracht; het bovenste “eilandje”; zijn niet blij met mijn en vooral de keuze van mijn werkgever. De keuze dat ze met mij verder blijven werken. Dat ze mij willen helpen met mijn toekomst.
En dat zal ik geweten hebben..
Het is niet meer dan afgunst, maar de pesterijen zijn er niet minder om…
Het is zoals mijn mentor altijd zegt: “Zie dit als een levensles.” En of dat ik dat doe! Vooral ook omdat ik vroeger eerder in de rol van pester zou kruipen dan in de rol van de gepeste. Dat ik vroeger eerder mee zou gaan in dat ‘blok’ dat ze opstellen t.o.v. anderen dan tegen hun in te gaan… Kortom: onvolwassen gedrag.

En hoe ik nu hiermee omga: ik stel me erboven, behoud mijn eigenwaarde en lach soms zelfs eens in mezelf met de ‘steken’ die ze zetten en ik die daar dan een denkbeeldig antwoord op geef. Ik zal straks buiten gaan met een opgegeven hoofd, want ik weet welke fouten ik gemaakt heb en durf ze openlijk toe te geven. Zelfkennnis is het begin van alle wijsheid.
De meeste collega’s gunnen het me gelukkig wel, wensen me wel succes. Daar heb ik me de laatste maanden goed aan op kunnen optrekken, want toegegeven: het was met momenten zwaar. Zeker als je baas wilt vergaderen over jou terwijl je er zelf niet bij mag zijn, omdat ook hij de wrevel beu is. En dat dan bijna 2 uur moet duren… Gelukkig ziet hij ook wat de meesten zien: kinderachtig, belachelijk jaloers gedoe.

Maar goed. Dit zijn de laatste woorden die ik eraan vuil maak. Vrijdag sluit ik dat boek en gaat er een nieuw open.. Ik schrijf het op omdat ik die les nooit wil vergeten.

Op die 2 maanden, van het moment dat ik ben begonnen met het opstarten van mijn ‘eigen zaak’ (dit klinkt nog steeds onwaarschijnlijk) is er veel meer gebeurd. Je leert zoveel bij op korte tijd, soms staat je hoofd zelfs op ontploffen. Als het ware ben ik op 2 maanden tijd 10 jaar ouder geworden in wijsheid en inzicht.
Op alle vlakken.
Ik heb kennis gemaakt met heel veel gevoelens op korte tijd. Vreugde, angst, onzekerheid, zelfzekerheid, woede, enz.. Als ik al dacht dat ik in het volwassen wereldje vertoefde, dan weet ik nu wel zeker dat ik erin vertoef. En het begint me wel meer een meer te bevallen. De uitdaging dan..
De teleurstellingen neem ik er wel bij.

Op het moment ben ik volledig operationeel, al start ik 1 augustus officieel op. Alle paperassen zijn in orde. Mijn BTW-nummer heeft al veel dienst kunnen doen.
Naast mijn nog-even-huidige-werknemer als klant heb ik er nog een 2de gevonden. Een 3de en 4de zijn geïnteresseerd.. Ik besef maar al te goed dat ik daar heel gelukkig mee mag zijn als startende zelfstandige..

En dat ben ik.. gelukkig. Ondanks het feit dat ik kies voor het onzekere..

Met heel veel dank aan mijn liefste, mijn mentor en alle mensen die me zeggen: “Je kunt dit, we geloven in je.”

13:45 Gepost door Tinkerbell in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

TROTS Een reactie in één woord: TROTS.
1. [b]Jij[b] mag trots zijn op jezelf. Je was (bent nog steeds!) van de buitenkant heel mooi, maar daar is in de afgelopen maanden een hele mooie innerlijke schoonheid bijgekomen.
2. [b]Ik[b] ben trots omdat jij mij jou mentor noemt en ik een heel klein onderdeeltje heb mogen zijn (en ik hoop ook mag blijven) in jou levensverhaal.

Gepost door: Je 'mentor' | 20-07-08

waw prachtig! Ik ben heel blij dit te lezen, hoewel het natuurlijk niet simpel is, ga jij het echt doen! Ik hoop zelf ook over een aantal jaar een eigen "zaak" te hebben... Ik kom hier alvast goede tips opdoen ;-)

Veel succes ermee!!!!!

Gepost door: RedRose | 23-07-08

proficiat tja, al lang niet kunnen passeren
nu wordt je zelfstandig, congrats
welke zaak wordt het?
groeten

Gepost door: niki | 02-08-08

Oink! Inderdaad, dit nog eens terug lezen, doet me idd weer eens beseffen wat je soms moet doormaken om iets te kunnen bereiken.
Tot op de dag van vandaag heb ik nog geen spijt van mijn keuze van toen.
Ik heb er zelfs een bvba van gemaakt, om zeker geen weg meer terug te hebben (en willen).
Om tegen mezelf te zeggen: zie je wel, dit kun je!!
Ik was toen trots op mezelf en ben het nog steeds.
Het is natuurlijk niet altijd even makkelijk. En ergens blijven werken als werknemer, waar je niet gelukkig bent, is de makkelijkste oplossing.
Maar dat zijn niet de wegen die ik kies.
Voor je het weet, is je leven voorbij en denk je: is dit het nu?
Nee, niet aan mij besteed.

Gepost door: Tinkerbell | 03-02-10

De commentaren zijn gesloten.